อนอน เวลานี้อารมณ์จิตใจของเธอสงบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว เธอหันไปมองอวี้เยี่ยน พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “เขาบอกว่าข้าหึง”อวี้เยี่ยนพูดอะไรไม่ออกจากนั้นเฉินเสียนก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ช่างน่าตลกเสียเหลือเกิน เธอหมุนตัวเดินเข้าหอนอน พลางหัวเราะเสียงดัง : “เหอะๆ เขาบอกว่าข้าหึงเขาอย่างงั้นหรือ”แม่นมซุยและอวี้เยี่ยนหันหน้ามาสบตากัน แม่นมซุยเอ่ยปากถามอวี้เยี่ยนว่า :“สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”อวี้เยี่ยนส่ายหน้า แสดงสีหน้าว่านางเองก็งงเหลือเกินจากนั้นเฉินเสียนที่อยู่ในหอนอนก็ทั้งเตะขาเตียงทั้งก่นด่าอย่างบ้าคลั่ง : “หึง หึง หึงกับผีน่ะสิ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน! ขอร้องกรุณาอย่าดูถูกระดับสติปัญญาของข้า! หลงตัวเองชะมัด ทั้งๆที่ข้าด่าท่านฉอดๆ อยู่แท้ๆ หน้าตาดีจะทำอะไรก็ได้อย่างงั้นเหรอ!”อวี้เยี่ยนและแม่นมซุยเข้ามา มองเฉินเสียนที่ระบายอารมณ์ความโกรธกับขาเตียงด้วยความอึ้งและตกตะลึงตาค้าง1079
เฉินเสียนที่หายใจค่อนข้างหอบ เธอเท้าสะเอวแล้วสูดลมหายใจลึก พูดกับตัวเองพึมพำว่า : “ก็ได้ ท่านมันหน้าตาดี ถือเสียว่าท่านเก่ง จริงสิ แล้วทำไมจู่ๆข้าถึงโมโหขึ้นมาอีกเนี่ย?”ขาเตียงสั่นไหว เจ้าน่องน้อยที่หลับอยู่ในตอนแรกก็ตื่นขึ้นมา ค่อยๆ ลืมตาขึ้น หันไปจ้องมองเฉินเสียนเฉินเสียนจึงพูดกับเขาว่า : “เจ้าลูกชาย หลับตาลงแล้วนอนต่อเสีย”แม่นมซุยหัวเราะแห้งๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “อวี้เยี่ยน รีบไปตักนํ้ามาให้องค์หญิงอาบนํ้าจะได้พักผ่
