ู้จักเลือกหญิงงามที่ระดับสูงกว่านั้นหน่อย”“ท่านคิดว่าที่ข้าไปเพราะต้องการเที่ยวสำราญอย่างนั้นหรือ? ซูเจ๋อถามกลับเฉินเสียนหัวเราะอย่างเย้ยหยัน พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ท่านคงจะบอกว่า ที่ท่านไปในที่แบบนั้นก็เพราะข้าอยู่ในนั้น ท่านถึงได้เข้าไปในนั้นสินะ”“แล้วไม่ใช่รึ เห็นข้าว่างจนมีเวลามาป่วนหรือไงกัน?”“ท่านไม่ไปเป็นบัณฑิตของท่านดีๆ ไม่ไปสอนหนังสือของท่าน ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรข้าก็จะเจอท่านอยู่ตลอด ท่านไม่ได้ว่างจนมีเวลามาป่วน แล้วมันเรียกว่าอะไร?”เฉินเสียนรู้ดีว่าตัวเธอเองพูดเกินไปแล้ว เธอควรจะหยุดพูดทันที เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย ซูเจ๋อก็คอยให้ความช่วยเหลือเธอเสมอ เธอควรจะรู้สึกขอบคุณ ไม่ใช่ยิ่งอยู่ยิ่งโมโหร้ายแบบนี้1072
เฉินเสียนพยายามสงบสติอารมณ์ ใช้ความคิดพิจารณา แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าเธอจะสูญเสียการควบคุม เธอไม่สามารถที่จะควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้นี่เป็นครั้งแรก และเป็นเพราะซูเจ๋อเฉินเสียนพูดขึ้นเสียงเบา : “ซูเจ๋อ ท่านคิดว่าท่านโมโหร้ายเป็นคนเดียวหรือไงกัน ท่านบอกว่าข้าไม่ควรไปที่หอหมิงเย่ว์ แต่ท่านไปได้อย่างนั้นหรือ?”เธอถามซูเจ๋ออย่างชัดถ้อยชัดคำ : “ห้องโถงที่เต็มไปด้วยราคะตัณหาอนาจารห้องชั้นตํ่าที่โสมม กลิ่นเครื่องหอมที่น่าขยะแขยงฟุ้งไปทั่ว และไหนจะนํ้าชาห่วยๆที่กลืนไม่ลงคอ มีข้อไหนที่สมควรให้ท่านเข้าไปบ้าง? ท่านไม่กลัวว่าแป้งที่หยาบกระด้างนั่นจะถูกโดนตัวท่าน เลอะช
