ำให้ผู้คนเข้าใจผิดเอาได้”“ท่านนับเป็นชายประเภทไหนกัน?” ซูเจ๋อถามขึ้นด้วยนํ้าเสียงเบาบาง พลางยื่นมือไปดึงผ้าโพกหัวของเฉินเสียนออก โดยที่เธอยังไม่ทันได้ระวังตัวเส้นผมคณานับ ทิ้งตัวลงมาเฉินเสียนรู้สึกฉุนขึ้นมา จึงรีบยื่นมือไปแย่งกลับ ซูเจ๋อชูมือขึ้นสูง เฉินเสียนที่กระโดดคว้าได้เพียงอากาศ เธอเสียหลักล้มโซเซไปยังบนตัวของซูเจ๋อเป็นเพราะฟ้าที่มืดสนิทอย่างแน่นอน ยื่นมือออกไปกลับมองไม่เห็นแม้กระทั่งนิ้ว เธอจึงถูกรวบแขนรวบขาแบบนี้ในขณะที่เขากำลังยกแขนขึ้น กลิ่นไม้กฤษณาฟุ้งกรุ่น ดุจนํ้าค้าง ดุจไอหมอกในใจของเฉินเสียนสับสนวุ่นวาย เธอจึงพูดขึ้นว่า : “ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ใช่ชายชาตรีจริงๆ แต่ดูจากภายนอกแล้วข้าก็เหมือนชายผู้หนึ่ง คืนข้ามานะ”1071
“เหมือนชายหรือ?” ซูเจ๋อหัวเราะ แล้วจึงพูดต่อไปว่า : “ฉะนั้นท่านจึงสามารถเดินเข้าเดินออกในที่แบบนั้นได้อย่างงั้นหรือ?”เฉินเสียนหัวเราะอย่างเย็นชา : “เข้าออกในที่แบบนั้นแล้วจะทำไม ในเมื่อข้าก็ไม่ได้มีอาวุธสังหารที่ใช้เข่นฆ่าใครได้ ที่ข้าเข้าไปในที่แบบนั้นก็เพราะเซียงซั่นจึงเข้าไปดูข้างใน ไม่เหมือนใครบางคนหรอก”“ใครบางคน?” ซูเจ๋อพูดกระซิบ ด้วยนํ้าเสียงที่ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ของเขาได้ : “ใครบางคนทำไมหรือ?”เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “ใครบางคนยังซื้อการปรนนิบัติของเซียงซั่นด้วย จะไปเป็นแขกผู้มีพระคุณของนางเชียวล่ะ นานๆ ทีกว่าจะมาที่หอหมิงเย่ว์สักครั้ง จะเลือกทั้งทีก็ไม่ร
