นต่อไม่ไหว จึงพูดขึ้นว่า : “ท่านจูงแขนองค์หญิงของเราแบบนี้ ไม่สมควรเป็นอย่างมาก!”เฉินเสียนรีบพูดขึ้นอย่างเห็นด้วย : “ใช่แล้ว สิ่งที่อวี้เยี่ยนพูดมามีเหตุผลเป็นอย่างยิ่ง”ซูเจ๋อจูงมือเฉินเสียนเข้าสู่ตรอกตรอกหนึ่งที่มืดสนิท เพียงแค่เฉินเสียนก้าวขาเข้าไปก็รู้สึกว่าทุกอย่างมืดไปหมดจนแทบจะมองอะไรไม่เห็นอวี้เยี่ยนกำลังจะก้าวตามไป ซูเจ๋อกลับพูดขึ้นว่า : “เฝ้าอยู่หน้าปากทางเข้าถ้ากล้าเข้ามาข้าจะตีให้ขาหัก”อวี้เยี่ยนตอบกลับด้วยความเกรงกลัว : “เจ้าค่ะ”เฉินเสียนไม่เข้าใจว่าที่เขาทำแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร สุดท้ายเธอจึงหมดความอดทน สะบัดแขนของเขาออกอย่างแรง : “ซูเจ๋อ ท่านตั้งใจจะทำอะไรน่ะ?”ฟ้ามืดเกินไป เฉินเสียนมองทางไม่เห็นเลย รู้สึกเพียงว่าสะดุดกับอะไรบางอย่างซูเจ๋อจึงรีบดึงเธอไว้ เธอจึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาพอดี1070
ในใจเฉินเสียนรู้สึกประหม่าขึ้นมา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ พอได้สติก็รีบผลักเขาออกไปทันทีหลังของเธอชิดติดกับผนังกำแพงของตรอกจู่ๆ บรรยากาศก็เงียบงันอย่างกะทันหัน จนทำให้เฉินเสียนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน ท่ามกลางตรอกเล็กๆ นี้ พลอยทำให้จิตใจกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูกซูเจ๋อพูดขึ้นว่า : “ข้าเปลี่ยนจากพี่ชายมาเป็นพ่อเลี้ยงของท่าน ท่านเรียกข้าเสียถนัดปากเชียวนะ”เฉินเสียนเม้มปากพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “แล้วทำไมท่านถึงไม่คิดเผื่อข้าบ้างผู้ชายสองคนดึงทึ้งกันไปมาอยู่แบบนั้น จะพลอยท
