ระหว่างทางอวี้เยี่ยนกล่าวถามอย่างไม่เข้าใจว่า“เหตุใดจึงต้องบอกเซียงซั่นเพคะ องค์หญิงสามารถไปตรวจสอบการลงบันทึกเข้าออกของจวนได้นะเพคะพวกเราไปตรวจสอบเองวันเดียวก็รู้แล้วไม่ใช่หรือเพคะ ถ้าหากสาวใช้ที่อยู่ข้างกายเซียงซั่นเคยออกไปจริงๆ เช่นนั้นก็มีหลักฐานแล้วนิเพคะ！ ”อวี้เยี่ยนไม่ได้เลินเล่อ เมื่อครู่นี้นางเห็นสาวใช้ที่อยู่ข้างกายเซียงซั่นมีท่าทางหวาดกลัวจนสั่นเทาเฉินเสียนหรี่ตามองเส้นทางด้านหน้า กล่าวขึ้นว่า“ยังมีเวลาจะแหวกหญ้าให้งูตื่นทำไมกัน ต่อให้เอาการลงบันทึกมาวางไว้ตรงหน้านาง เซียงซั่นก็สามารถที่จะยืนกระต่ายขาเดียวปฏิเสธได้ ถ้าหากนางบอกว่านางมอบหมายให้สาวใช้ไปซื้อปิ่นปักผมไข่มุกกับขนมล่ะ ทางที่จะแก้ปัญหาของข้ากับเจ้าก็ไม่มีสักนิดหนึ่งแล้วนะ”“เพราะฉะนั้นที่จะตรวจสอบการลงบันทึกเป็นเพียงจัดฉากหรือเพคะ?”อวี้เยี่ยนกล่าวขึ้นมาทันที“ที่แท้แล้วการลงบันทึกนี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไร?”“จะไม่มีประโยชน์ได้อย่างไรกันเล่า นี่เป็นการล่อเหยื่อออกมา ต้องมีตอนที่นางขัดขาตัวเองแหละ”เฉินเสียนไม่ได้อยากไปตรวจสอบการลงบันทึกเข้าออกเลย เธอรู้ว่าตรวจสอบแล้วก็ไม่มีประโยชน์ตกดึก สาวใช้ข้างกายของเซียงซั่นแอบไปที่ห้องลงบันทึกเพื่อลบเวลาบันทึกการเข้าออกจวนเมื่อไม่นานมานี้ออก นางเลยถูกจับได้พอดี1027
อวี้เยี่ยนจับสาวใช้คนนั้นไว้แน่นแล้วทิ้งนางลงต่อหน้าเซียงซั่นที่สวนเซียงเสวี่ยใต้แสงไฟสลัวๆ เฉินเสียนเดินอ้อยอิ่งเข้
