ซูเจ๋อโอบกอดเธอไว้ หยิบเสื้อผ้าหลวมๆ ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วปล่อยให้เธอพิงไหล่ตัวเองโดยไม่พูดอะไรซูเจ๋อพูด “ไม่เป็นไร พักผ่อนสักหน่อยก็ไม่เป็นอะไรแล้ว”นํ้าร้อนได้เติมนํ้าเต็มอ่างอาบนํ้า เฉินเสียนถูกวางลงอย่างนุ่มนวล โดยมีอวี้เยี่ยนคอยปรนนิบัติรับใช้เธออย่างระมัดระวังในขณะอาบนํ้าถึงตอนนี้ อวี้เยี่ยนยังรู้สึกตกใจซูเจ๋อยังยืนอยู่นอกฉากกั้น ยืนที่ริมหน้าต่าง และเขาไม่ได้ออกไปแม่นมซุยได้จัดเตียงใหม่ และสิ่งของที่กระจายในห้องก็กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมเจ้าน่องน้อยเหนื่อยมากผล็อยหลับไป ซูเจ๋อเข้ามาอุ้มเขาขึ้นเบาๆ ฝีมือยังไม่ค่อยชำนาญแม่นมซุยกระซิบว่า “คืนนี้ท่านชายร้องไห้ตลอด หากไม่ใช่เขาร้องไห้จนทำให้บ่าวตื่นขึ้นมา เกรงว่าองค์หญิงคงเอากลับมาไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”1011
ขณะที่แม่นมซุยพูดก็ได้คุกเข่าลง แล้วพูดว่า “ใต้เท้า เป็นเพราะบ่าวประมาทเกินไป ใต้เท้าโปรดลงโทษด้วยเจ้าค่ะ”เฉินเสียนอาบนํ้าเสร็จทันเวลา ออกมาจากหลังฉากกั้นแล้วกลับไปนอนบนเตียงอีกครั้งเธอกล่าว “เจ้าพูดถูก หากว่าเจ้ามาไม่ทัน ข้าคนเดียวอาจจะรับมือไม่ไหว ข้าจะตำหนิเจ้ากับเรื่องนี้ได้อย่างไร”ซูเจ๋อพูดเบาๆ “องค์หญิงบอกแล้วว่าไม่ได้โทษเจ้า ลุกขึ้นเถอะ”เขาได้วางเจ้าน่องน้อยลงข้างเฉินเสียน เฉินเสียนหมดแรงอย่างมากเช่นกันและหลับตาลงอย่างสบายใจซูเจ๋อดึงข้อมือของเธอมาเพื่อตรวจชีพจร เพียงแค่เหนื่อยล้ามากเกินไปเท่านั้น ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรต้องรั
