กษาอาการบาดเจ็บที่แขนให้เร็ว ปกติอยู่ในห้องมีกล่องยาเตรียมไว้และซูเจ๋อใช้ผ้าพันแผลกับเธออย่างเชี่ยวชาญตอนนี้ในห้องเงียบมาก ใครก็ไม่ได้พูดอะไรมากอวี้เยี่ยนคิดว่า ใต้เท้าซูไม่สามารถที่จะอยู่ที่ห้องนี้ได้ตลอดทั้งคืน เช่นนั้นมันไม่เหมาะสมรอให้ซูเจ๋อพันแผลเสร็จ อวี้เยี่ยนกำลังคิดจะพูด ก็ถูกแม่นมซุยดึงออกออกไปและพูดว่า “องค์หญิง ก่อนหน้านั้นบ่าวได้สาดนํ้าใส่ตัวอวี้เยี่ยน ตอนนี้เสื้อผ้ายังเปียกอยู่ บ่าวขอตัวพานางไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะเพคะ ไม่เช่นนั้นเป็นหวัดมาจะไม่มีใครมาคอยปรนนิบัติองค์หญิง”เฉินเสียนพยักหน้า1012
คำพูดของอวี้เยี่ยนได้หยุดลง เมื่อถูกแม่นมซุยดึงออกมาก็รีบหันหน้าเหลือบไปมอง เห็นซูเจ๋อกำลังนั่งลงที่ข้างเตียง เมื่อไม่มีใครแล้วจึงเอนตัวไปด้านข้างและกอดเฉินเสียนไว้ในอ้อมแขนของเขา!ในใจอวี้เยี่ยนกังวลมาก แต่เมื่อแม่นมซุยเปิดประตู ลมหนาวจากข้างนอกก็พัดเข้ามา เสื้อผ้าที่เปียกบนร่างกายของเธอเย็นยะเยือกราวกับนํ้าแข็ง และสมองของเธอก็ชาจากความหนาวเย็นราวกับว่าเธอมาถึงห้องนํ้าแข็งใต้ดิน แล้วมีปฏิกิริยาตอบสนองชั่วขณะหนึ่งและต้องถูกแม่นมซุยลากอย่างแข็งทื่อกลับไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอเฉินเสียนหมุนไปในอ้อมกอดของซูเจ๋อ รู้สึกเล็กน้อยว่าไม่ใช่ความจริง“ท่านกอดข้าทำไมรึ?” เธอถามซูเจ๋อตอบ “ข้ารู้สึกหนาว”เธอรู้ นี้คงเป็นข้ออ้างของเขาเฉินเสียนมุดเข้าไประหว่างเสื้อของเขา พูดเสียงออกจมูกเ
