เฉินเสียนจ้องมองแผ่นหลังของเขาที่จากสวนสระวสันตฤดูไป มีแม่นมซุยอยู่ด้วย เมื่อเส้นประสาทที่ตึงแน่นได้ขาดออก ทั้งตัวเธอเหมือนเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากนํ้าอย่างไรอย่างนั้นเลือดเปื้อนไปที่แขนเสื้อ แม้แต่กริชเฉินเสียนก็ยังถือไม่มั่นคง นิ้วมือคลายลงคนก็ล้มพับลงเช่นกัน“องค์หญิง!”แม่นมซุยรีบพยุงเฉินเสียนไปที่เตียง ไม่ได้สนใจจัดเก็บห้องที่รกรุงรัง รีบออกไปตักนํ้าเย็นมาหนึ่งกะละมัง แล้วหันกลับเข้าไปในห้องที่ตัวเองนอนอยู่เมื่อกี้ปกติแม่นมซุยอยู่ห้องเดียวกันกับอวี้เยี่ยน เมื่อกี้หลังจากที่นางบังคับตัวเองให้ตื่น ถึงได้รู้ว่าอวี้เยี่ยนยังนอนอยู่ในห้องโดยไม่รู้เรื่องอะไรแม่นมซุยตระหนักถึงว่าครั้งนี้ได้ถูกคิดร้ายแล้วนางยืนอยู่ข้างเตียง นํ้าในกะละมังสาดนํ้าลงไป ทำให้อวี้เยี่ยนตื่นขึ้นมาอวี้เยี่ยนรีบลุกขึ้นกับศีรษะที่หนักหน่วง และจับไปมีขมับที่ปวดอย่างแน่น พูดแบบมึนงง “เกิดเรื่องอะไรเจ้าคะ?”แม่นมซุยพูดเสียงที่เคร่งขรึม “รีบลุกขึ้น องค์หญิงเกิดเรื่องแล้ว”อวี้เยี่ยนได้ยิน รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่ห้องของเฉินเสียน และเห็นว่าเฉินเสียนร้อนไปทั้งตัว แขนเสื้อที่มีคราบเลือด ใบหน้าก็ได้ซีดขาวไปชั่วขณะ “องค์หญิงเป็นอะไร?”1003
แม่นมซุยพูด “องค์หญิงถูกวางยา อย่าเพิ่งพูดอะไร สิ่งที่สำคัญตอนนี้ต้องการที่จะขับเร่งฤทธิ์ยาออกจากองค์หญิงก่อน เจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปเรียกคน”“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ เอ้อร์เหนียงรีบไปเถอะ!” อวี้เยี่ย
