นร้องไห้และเช็ดคราบนํ้าบนใบหน้าแม่นมซุยหันหน้ากลับมามองอวี้เยี่ยน กับดวงตาที่ดุร้าย พูดว่า “อวี้เยี่ยนเจ้าจำไว้ให้ดี ไม่ว่าใครมา ก็ห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้องค์หญิงแม้แต่นิดเดียว เจ้าต้องปกป้ององค์หญิงด้วยชีวิต”อวี้เยี่ยนพยักหน้า ริมฝีปากสั่น “เอ้อร์เหนียงวางใจได้ ข้าจะไม่ยอมออกห่างองค์หญิงแม้แต่ก้าวเดียว! ใครมาก็ไม่ได้!”อวี้เยี่ยนกลัวมาก “มองเห็นว่ามีแค่เฉินเสียนเพียงคนเดียวก็ถามขึ้นทันที“เด็กล่ะ? ท่านชายน้อยล่ะ?”แม่นมซุยหันหน้าเดินออกไปข้างนอก “อยู่ที่แม่บ้านจ้าว ข้าจะไปอุ้มกลับมา”เมื่อกี้เสียงร้องไห้ของเด็กก็ดังออกมาจากห้องของแม่บ้านจ้าวแม่นมซุยถีบประตูห้องแม่บ้านจ้าว ไฟทางเดินหรี่ลง แม่บ้านจ้าวตกตะลึงไปทั้งตัว นางกำลังเอามือปิดปากท่านชายไว้ ไม่อยากให้เขาต้องร้องไห้อีกเจ้าน่องน้อยค่อยอ่อนแรงลง เหมือนหายใจไม่ออก แม่บ้านจ้าวไม่กล้าที่จะประมาท แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือออกพบว่าแม่นมซุยเข้ามา แม่บ้านจ้าวก็รู้ทันทีว่าคืนนี้ทำไม่สำเร็จแล้วเรื่องของท่านแม่ทัพกับองค์หญิงยังจัดการไม่สำเร็จ1004
แม่นมซุยเข้ามานี่ความรู้สึกไม่ได้เหมือนวันปกติแล้ว นางตบเข้าไปที่หน้าของแม่บ้านจ้าวแล้วพูดว่า “องค์หญิงไม่เคยทำไม่ดีต่อเจ้า เจ้ายังกล้าที่จะทำเรื่องลามกอนาจารอย่างนี้!”แม่บ้านจ้าวไม่กล้าที่จะเอาคืนแม่นมซุยได้คว้ารับท่านชาย เห็นสีหน้าของท่านชายซีดเผือด ก็ตบไปที่หลังของเขาอย่างเร่งรีบ ถึงทำให้เขาหายใจสะดวกขึ้นเ
