สียงร้องไห้ของเจ้าน่องน้อยดังสนั่น แม่นมซุยกล่อมไปสักพักแล้วพูดว่า“ท่านชาย โอ๋ ไม่เป็นแล้ว เอ้อร์เหนียงจะไปตามคนมารักษาแม่เจ้า อย่าร้องนะ”เจ้าน่องน้อยเหมือนจะรู้ความ เสียงร้องไห้ก็ได้ค่อยๆ เงียบลงแม่นมซุยเหลือบมองแม่บ้านจ้าวอย่างเย็นชา และพูด “ถ้าข้ามาช้าแค่ก้าวเดียว ท่านชายคงถูกเจ้าปิดปากจนตายแน่! ถึงตอนนั้นจะเอาเจ้าไปลงห้าม้าแยกศพก็ไม่สาสมกับโทษนี้! ทางที่ดีเจ้าอยู่แต่ในห้องนี้ห้ามออกไปไหน รอให้องค์หญิงดีขึ้นแล้วมาลงโทษ!”แม่นมซุยออกไปอย่างไร้ความปรานี ทำให้แม่บ้านจ้าวอ่อนปวกเปียกลงบนพื้น จากที่นางได้ปลอบท่านชายให้เงียบลงได้ แล้วเดินออกมาจากห้องแม่บ้านจ้าวและล็อกไว้ ถึงได้รีบไปรายงานต่อซูเจ๋อเมื่อซูเจ๋อมา เฉินเสียนยังคงเพ้อเธอรู้สึกถึงมีมือเย็นๆ ได้กุมเธอไว้เหมือนสายลมและดวงจันทร์ที่สดใส แต่ยังเหมือนนํ้าค้างในฤดูใบไม้ร่วงและนํ้าแข็งในฤดูหนาวซูเจ๋อมาพร้อมกับแม่นมซุย อวี้เยี่ยนรู้แน่นอนว่าซูเจ๋อไม่ใช่คนอื่น จึงไม่กล้าที่จะไม่อนุญาตให้เข้าใกล้องค์หญิง1005
เมื่อระหว่างทางมาที่นี่ ซูเจ๋อได้สั่งแม่นมซุยแล้วว่าต้องทำอย่างไรเมื่อกลับมาถึง แม่นมซุยได้ลากอวี้เยี่ยนออกไปเตรียมนํ้าร้อนหากเป็นผู้ชาย ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก ได้ถูกว่ายาชนิดนี้ ร่างกายที่แข็งแรงสามารถสงบลงได้เพียงแค่แช่ในนํ้าเย็นแต่เฉินเสียนเป็นผู้หญิง ร่างกายอ่อนแอ อาจทำให้เกิดอาการไม่พึงประสงค์ต่างๆ ตามมาได้ ไม่คุ้มกับการสูญเสียถ้า
