อวี้เยี่ยนเห็นชาหวานที่หน้าตาดูดีน่าดื่ม ไม่ได้สงสัยอะไร ยกขึ้นมาหนึ่งถ้วยพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “แม่บ้านจ้าว ลำบากแล้ว”นางจึงได้ดื่มพอดี อีกอย่างเครื่องดื่มทุกอย่างที่จะส่งไปให้องค์หญิง ต้องผ่านการชิมของนางก่อนเสมอดังนั้นอวี้เยี่ยนจึงดื่มอย่างไม่เกรงใจแม่บ้านจ้าวเห็นนางดื่มชาหวานหมดถ้วย จึงถามขึ้นว่า : “รสชาติเป็นไงบ้าง?”อวี้เยี่ยนตอบกลับไปว่า : “เป็นชาหวานที่สดชื่นมาก เดี๋ยวรอให้เอ้อเหนียงให้นมเจ้าน่องน้อยเสร็จแล้ว ค่อยให้เอ้อเหนียงยกไปให้องค์หญิงดื่ม”“ได้สิ” แม่บ้านจ้าวตอบกลับด้วยความรู้สึกสับสนวุ่นวายเพียงแต่ว่าอวี้เยี่ยนที่เพิ่งเดินออกจากสวนสระวสันตฤดู จู่ๆ ก็รู้สึกเวียนหัวหน้ามืด แม้แต่ทางเดินก็มองไม่ชัดเมื่อแม่บ้านจ้าวเห็นแล้ว ก็รีบเดินเข้าไปรับจานชามจากนางทันที เพื่อไม่ให้จานชามนั้นตกลงพื้นเสียงดัง แล้วได้ช่วยประคองอวี้เยี่ยน พร้อมกับพูดขึ้นว่า :“อวี้เยี่ยน เจ้าเป็นอะไรไป? เจ้าเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า? รีบกลับไปพักผ่อนที่หอนอนของเจ้าเถอะ ที่เหลือเดี๋ยวข้าจะจัดการเอง”อวี้เยี่ยนพยักหน้าสะลึมสะลือ จากนั้นก็ถูกแม่บ้านจ้าวประคองไปพักผ่อนที่หอนอนของนาง990
แม่นมซุยที่พึ่งให้นมเจ้าน่องน้อยเสร็จ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นนางคิดว่าเป็นอวี้เยี่ยนที่กลับมาแล้ว แต่คนที่เปิดประตูเข้ามากลับเป็นแม่บ้านจ้าวแม่บ้านจ้าวชะโงกหน้าเข้าไปมองด้านใน จึงถามขึ้นว่า : “เอ้อเหนียงให้นมเจ้าน่องน้อยเสร็จแล้วหรื
