นจ้าวอย่างแรงเฉินเสียนรู้สึกข้างๆ ว่างเปล่า จึงยื่นมือไปสัมผัสทำให้เธอรู้สึกตัวขึ้นมานิดหน่อย995
เมื่อเจ้าน่องน้อยเห็นความตั้งใจแน่วแน่ที่จะพาเขาไปของแม่บ้านจ้าวอย่างไม่ยอมได้ลดล่ะ หลังจากที่ถีบไปแล้วหลายครั้งแต่ไม่เป็นผล จึงร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดังราวกับว่ากำลังหิวนมยังไงอย่างงั้นเสียงร้องไห้นี้ดังก้องกังวานไปทั่ว และไม่อาจจะห้ามได้แม่บ้านจ้าวเริ่มลนลาน ฉินหรูเหลียงจึงพูดขึ้นว่า : “อุ้มออกไป”แต่เสียงร้องไห้นี้ ได้ปลุกเฉินเสียนตื่นขึ้นร่างกายของเธออ่อนแรงยวบยาบ ค่อยๆ พยุงตัวขึ้นนั่งลงข้างเตียง เงยหน้าขึ้นมองเงาแผ่นหลังของแม่บ้านจ้าวที่กำลังอุ้มลูกของตัวเองออกไป จึงพูดขึ้นด้วยอาการอ่อนล้า : “คิดจะทำอะไรน่ะ อุ้มลูกของข้ากลับมานะ”แม่บ้านจ้าวออกจากห้อง ไม่หันกลับไปแม้แต่นิดเดียว แล้วจึงปิดประตูลงนางคิดในใจ รอให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปทุกอย่างก็จะดีขึ้นสายตาเมื่อครู่นี้ของท่านแม่ทัพแสดงออกชัดเจนว่ามีความรู้สึกต่อองค์หญิงเมื่อก่อนท่านแม่ทัพรังเกียจองค์หญิงจับใจ เพราะฉะนั้นไม่ว่านางจะพยายามช่วยจับคู่และช่วยหาโอกาสให้สักเท่าไหร่ เหมือนกับเป็นการกระทำที่โง่เขลาของตัวเองที่อวดเก่งก็เท่านั้นแต่มาวันนี้ ท่านแม่ทัพมีใจแล้ว องค์หญิงเองก็อยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ แล้วยังมีปัญหาอะไรระหว่างสามีภรรยาที่ไม่สามารถแก้ไขได้ล่ะ?ในหอนอนเหลือเฉินเสียนและฉินหรูเหลียงเพียงสองคนแสงไฟกระทบลงบนร่างขอ
