คืนนี้เขาจะไม่ค่อยสงบ คอยถีบขาน้อยๆ นั่นไม่ยอมหยุดเฉินเสียนรู้สึกว่าตัวเองเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ห้วงแห่งความฝัน มีเหงื่อซึมทั่วทั้งตัวเธอรู้สึกค่อนข้างร้อน คลื่นความเร่าร้อนบางอย่างปะทุขึ้นมาจากภายในร่างกายของเธอ ราวกับว่าจะแผดเผาเธอให้หลอมละลายไปความรู้สึกวิตกกังวลสับสนกระสับกระส่ายที่ยากจะอธิบายนั่น เธออยากจะได้สติขึ้นมา แต่ก็ไม่สามารถทำได้994
เธอได้ยินเสียงประตูเปิดออก พยายามอย่างมากเพื่อลืมตาขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ลืมตาขึ้น ก็สัมผัสถึงลมที่เย็นสบายพัดเข้ามาจากข้างนอก พลอยทำให้เธอรู้สึกสบายไปทั้งตัวเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ แววตาลุกโชน เปล่งประกายระยิบระยับอยู่บนหมอนผ้าไหมสีเขียวนั่น ดึงดูดเย้ายวนใจไม่ไม่ธรรมดาพยายามมองว่าเป็นใครที่เดินเข้ามาในหอนอนของเธอ กลิ่นอายแบบนั้น ไม่ใช่อวี้เยี่ยน และไม่ใช่แม่นมซุยเมื่อฉินหรูเหลียงเห็นเฉินเสียนในอิริยาบถท่วงท่าแบบนี้ ในใจของเขาวุ่นวายราวกับพลิกแม่นํ้าทลายทะเลเขาดูเหมือนจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เขากลับไม่ถามอะไรเฉินเสียนไม่มีสติ และเขาเองก็ไม่อยากจะมีสติเรื่องที่กระทำในขณะที่สับสนไร้สติ รอให้ผ่านพ้นคํ่าคืนนี้ไป แล้วใครเล่าจะแบ่งแยกถูกผิดได้ฉินหรูเหลียงกลืนนํ้าลายจนลูกกระเดือกขยับ พูดขึ้นด้วยเสียงที่แหบแห้ง :“แม่บ้านจ้าว อุ้มเด็กออกไป”แม่บ้านจ้าวเดินมาที่ข้างเตียง โค้งตัวเพื่อจะอุ้มเจ้าน่องน้อยขึ้นมา แต่เจ้าน่องน้อยกลับถีบแขนแม่บ้า
