งสัยเลยแม้แต่นิดก็ในเมื่อที่ผ่านมา นางไม่เคยทำตัวเป็นศัตรูของเฉินเสียนมาก่อน และเซียงซั่นเองก็ได้รับความช่วยเหลือจากเฉินเสียนมาไม่ใช่น้อยแม่บ้านจ้าวนึกในใจ เซียงซั่นทำแบบนี้ก็คงอยากจะให้องค์หญิงและท่านแม่ทัพคืนดีกัน เพราะถึงอย่างไรก็คงดีกว่านางหลิ่วที่คู่กับท่านแม่ทัพอยู่ดีมองจากมุมมองในส่วนของการสยบนางหลิ่ว แม่บ้านจ้าวจึงคิดว่าเซียงซั่นคงจะจริงใจอย่างแน่นอนเซียงซั่นนำขวดขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อ วางลงบนมือของแม่บ้านจ้าวพูดขึ้นเสียงเบา : “ขวดยาสีฟ้าเป็นยาสลบธรรมดาใช้กับอวี้เยี่ยนและซุยเอ้อร์เหนียงที่อยู่ในเรือน ส่วนขวดสีแดงใช้กับองค์หญิง เป็นยาปลูกกำหนัด”“นี่……” แม่บ้านจ้าวรู้สึกตกใจขึ้นมา จึงรีบยื่นยาคืนแล้วปฏิเสธทันทีเซียงซั่นจึงกุมมือของนางเอาไว้ แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “แม่บ้านจ้าว เจ้าฟังข้า ข้าไม่ได้จะทำร้ายพวกเขาเสียหน่อย ข้าเพียงแค่อยากช่วยท่านแม่ทัพสักครั้ง เพียงแค่ทำให้อวี้เยี่ยนกับซุยเอ้อร์เหนียงนอนหลับไป แล้วให้องค์หญิงดื่มยาปลุกกำหนัด จากนั้นแม่บ้านจ้าวก็เพียงหลอกให้ท่านแม่ทัพมาท่านแม่ทัพกับองค์หญิงเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม และยังมีลูกด้วยกันอีกด้วย จะร่วมหลับนอนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด สุภาษิตกล่าวไว้ไม่มีผิด ทะเลาะกันที่หัวเตียงและคืนดีกันที่ปลายเตียง ถึงตอนที่นํ้ามาคลองเกิดแล้วยังจะมีช่องว่างไหนที่แก้ไขไม่ได้เล่า?”“แต่ว่า……”986
“ถ้าไม่ยอมก้าวลํ้าออกมา เกรงว่
