้เยี่ยนพูดขึ้นอย่างตระหนี่ว่า “องค์หญิงหากเราไม่มีเงินใช้แล้ว ก็ไปเบิกที่ห้องบัญชีสิเพคะ ที่นี่ล้วนมีเงินที่องค์หญิงฝากไว้ให้เจ้าน่องน้อยซื้อขนม”มือข้างหนึ่งเฉินเสียนรองคางตัวเองไว้ อีกข้างหนึ่งก็ชั่งนํ้าหนักของเหรียญในมือ พูดอย่างเบื่อหน่ายว่า “เงินแค่นี้จะพอที่ไหนกัน ทั้งขนม นมผง เสื้อผ้าของเจ้าน่องน้อย ในอนาคตยังต้องใช้จ่ายอีกมาก ดูท่าแล้ว คงต้องหาเงินเยอะๆไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ”อวี้เยี่ยนกะพริบตาปริบๆพร้อมกับพูดขึ้นว่า “องค์หญิงวาดหนังสือภาพอีกดีหรือไม่เพคะ คุณชายเหลียนก็ถามมาหลายครั้งแล้ว”“ตอนนี้เหลียนชิงโจวไม่อยู่ในเมืองหลวง วาดไปก็ไร้ประโยชน์”เฉินเสียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอาตั๋วเงินเก็บไว้ดังเดิม “ไม่ได้แล้ว ถือโอกาสตอนยังสาวๆ องค์หญิงอย่างข้าต้องออกไปหาเงิน”“องค์หญิงจะหาเงินยังไงเพคะ”940
เฉินเสียนตอบ “หากอยู่เรือนเพื่อหยอกล้อกับเจ้าน่องน้อยอย่างนี้ต่อไป ก็จะไม่ได้อะไรเลย เวลานี้ยังไม่ใช่เวลาที่ข้าจะมาเพลิดเพลินอยู่กับความสุขในครอบครัว”เฉินเสียนส่งเจ้าน่องน้อยให้แม่นมซุยดูแล ส่วนตนเองปลอมตัวเป็นผู้ชายก่อนออกจากประตูก็พูดกับเจ้าน่องน้อยก่อน “ลูกรัก แม่ต้องออกไปหาค่าขนมให้เจ้า เจ้าอยู่เรือนก็จงเป็นเด็กดี อย่างอแงเข้าใจหรือไม่ ถ้าหิวก็เรียกเอ้อร์เหนียง”ก่อนเฉินเสียนออกจากเรือน ก็หันกลับมาสั่งแม่นมซุย “เอ้อ ถ้ามีใครมาถามถึงข้า เอ้อร์เหนียงรู้ใช่หรือไม่ว่าสิ่งใดควรพูดไม่ควรพูด”แม่นมซุยร
