“กล่าวลารึ？”เฉินเสียนกล่าวอย่างตกใจ “เจ้าจะไปแล้ว？”เหลียนชิงโจวยืดตัวขึ้น แล้วตอบ ” พ่ะย่ะค่ะ ข้าจักต้องอยู่ห่างจากเมืองหลวงสักระยะ โดยจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้”“จะไปแห่งหนใด？”“หาเงิน พ่ะย่ะค่ะ”“หาเงินที่ไหน？”“ความลับทางธุรกิจ พ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียสีหน้าบูดบิ้ง “จากที่ข้าดู การหาเงินนี้เป็นเพียงข้ออ้างใช่หรือไม่ ไม่แน่ว่าอาจจะไปทำเรื่องอะไรที่ไม่ชอบมาพากล”เหลียนชิงโจวตอบด้วยรอยยิ้ม “องค์หญิง เรือเจียงหนานใกล้จะเสร็จแล้วจากที่กระหม่อมประเมินดูแล้ว เมื่อกระหม่อมกลับมาเมืองหลวงก็น่าจะสามารถใช้การได้แล้ว เมื่อถึงเวลานั้นจะขอเชิญองค์หญิงไปขึ้นเรือนะพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อเฉินเสียนได้ฟังอย่างนั้น ก็แย้มยิ้มจนตาหยี่ และตอบว่า “ไปเถอะ ไปเถอะ ตั้งใจหาเงิน ยามกลับมาก็อย่าลืมของฝากข้าเป็นอันขาด”“พ่ะย่ะค่ะ ในตอนที่กระหม่อมไม่อยู่ ถ้าต้องการสิ่งใด บอกเอ้อร์เหนียงให้ไปเชิญใต้เท้ามาได้”เมื่อพูดจบและไม่มีอะไรจะพูดอีก เหลียนชิงโจวจึงกล่าวลา “องค์หญิงรักษาตัวด้วย กระหม่อมทูลลา”931
เมื่อเขาหันหลังเดินจากไปได้เพียงสองก้าว เฉินเสียนกลับเรียกเขาขึ้นมา พูดอย่างคลุมเครือ “เหลียนชิงโจว ยังไงเจ้าก็มาแล้ว จะไม่ดูเจ้าน่องน้อยหน่อยหรือ”เหลียนชิงโจวนิ่งไปชั่วขณะ แล้วหันตัวกลับมา มองดูเฉินเสียนนวดมือเจ้าน่องน้อยของเธออย่างเบามือ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ท่านชายน้อยช่างน่ารักน่าชังชื่อเจ้าน่องน้อย……หรือ?”“ใช่ เป็นชื่อเล่นที่ข้
