ว่าแล้วก็หันไปมองซูเจ๋อ ทันใดนั้นเปลือกตาของเฉินเสียนก็กระตุก จากนั้นเธอจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “ซูเจ๋อ ท่านยิ้มอะไรของท่าน เห็นแล้วชวนขนลุกนัก”ซูเจ๋อกล่าวว่า “เช่นนี้ไหม หลังจากกลับไปท่านอาจจะต้องลองดู ถ้าฉินหรูเหลียงมาขวางท่าน ท่านลองหยิบยกชื่อของหลิ่วเชียนเสวี่ยขึ้นมา ข้าเดาว่าเขาคงจะไม่กล้าทำอะไรท่าน”“ทำไมฉลาดขนาดนี้”ซูเจ๋อพยักหน้า “ก็ฉลาดเช่นนี้ละ”ไม่นานโอกาสนั้นก็มาถึงเฉินเสียนไม่คิดว่าทันทีที่ก้าวเข้าประตูไป เธอจะพบกับฉินหรูเหลียงที่กำลังตรงออกมาพอดีฉินหรูเหลียงเหลือบมองเธออย่างเคร่งขรึมและถามว่า “เมื่อคืนท่านไปไหนมา”เฉินเสียนกล่าวว่า “ไปหาเศษหาเลยข้างนอก”“หาเศษหาเลยอะไร ข้างนอกไหน” ฉินหรูเหลียงขมวดคิ้วมุ่นและเข้ามาขวางเฉินเสียนไว้เขารู้อยู่แก่ใจว่าเฉินเสียนไม่ได้เป็นของเขา แต่เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตนเองไม่ได้ใจกว้างอย่างที่คิดและไม่มีทางเพิกเฉยได้เขาเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้917
เมื่อได้สติ ฉินหรูเหลียงก็คว้าแขนเธอไว้เฉินเสียนไม่โกรธและไม่แม้แต่จะหันไปมองเขา เธอเพียงแค่กล่าวว่า “ท่านแม่ทัพฉินรู้หรือไม่ว่าเหมยอู่คือหลิ่วเชียนเสวี่ย”สีหน้าของฉินหรูเหลียงเปลี่ยนไปขนาดหนัก “ใครบอกท่าน”เฉินเสียนหรี่ตา เธอพบว่าปฏิกิริยาของเขาช่างน่าสนใจมากจริงๆ เธอยิ้มอย่างไม่แยแสและกล่าวว่า “ถ้าไม่อยากให้ทุกคนรู้เรื่องนี้ก็เอามือสกปรกของท่านออกไปซะ”ฉินหรูเหลียงปล่อยมืออย่างไม่อยากจะเชื่อระหว่างทางกลับไ
