ปที่สวนสระวสันตฤดู เฉินเสียนยังคงคิดเรื่องนี้อยู่ ดูเหมือนเธอจะต้องตรวจสอบจริงๆ เสียแล้วว่าหลิ่วเชียนเสวี่ยเป็นใครกันแน่ในสวนสระวสันตฤดู แม่นมซุยกับอวี้เยี่ยนกำลังพาเจ้าน่องน้อยเข้านอนอย่างคนมือไม้อ่อนเมื่อหันไปเห็นว่าเฉินเสียนกลับมาแล้ว อวี้เยี่ยนก็รีบวิ่งไปหาทันทีพลางถามว่า“เมื่อคืนองค์หญิงเสด็จไหนมาเพคะ บ่าวเป็นห่วงแทบเป็นแทบตาย!”ยังไม่ทันที่เฉินเสียนจะตอบ อวี้เยี่ยนก็ถามขึ้นมาอีกด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด“ใต้เท้าซูสร้างปัญหาให้องค์หญิงหรือเปล่าเพคะ เมื่อคืนองค์หญิงทรงไปพักอยู่ที่ไหน ใต้เท้าซูไม่ยอมให้องค์หญิงกลับมาใช่ไหม แล้วองค์หญิงล่ะเพคะ องค์หญิงกับเขาไม่ได้… มีอะไรใช่ไหม”เฉินเสียนยังตื่นไม่เต็มที่ เธอตบไหล่อวี้เยี่ยนและบอกว่า “จะมีอะไรได้อย่างไร ข้าตั้งใจไว้แล้วว่าเมื่อมีเงินจึงจะค่อยพาเขามาเลี้ยงดู”918
อวี้เยี่ยนฟังแล้วแทบจะทรุดลงกับพื้น “ไม่ได้เด็ดขาดเพคะองค์หญิง! เขาเขา… องค์หญิงคุมเขาไม่ได้หรอกเพคะ!”เฉินเสียนหาวออกมาทีหนึ่งและหันกลับมามองนาง “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าคุมเขาไม่ได้”อวี้เยี่ยนกลอกตาไปมาอย่างลนลาน นางเอ่ยอย่างกังวลว่า “บ่าวรู้สึกได้ องค์หญิงทรงรักษาระยะห่างกับเขาไว้จะดีกว่าเพคะ… คนใจกว้างอย่างคุณชายเหลียนยังจะเหมาะกับองค์หญิงเสียกว่า”เฉินเสียนหยอกนางอย่างขบขันว่า “ถ้าข้าเกิดตกหลุมรักคนแบบซูเจ๋อขึ้นมาล่ะ”อวี้เยี่ยนกำหมัดสีชมพูแน่น เอ่ยอย่างกระวนกระวายใจว่า “บ่าวก็
