จะหว่านล้อมองค์หญิงไม่ให้คิดเช่นนั้นน่ะสิเพคะ!”แม่นมซุยออกมาได้ถูกจังหวะและกล่าวว่า “เอาละๆ อวี้เยี่ยน องค์หญิงคงจะเหนื่อยมากแล้ว เจ้ารีบไปเตรียมนํ้าร้อนให้องค์หญิงสรงนํ้าและเปลี่ยนอาภรณ์จะดีกว่า”อวี้เยี่ยนสังเกตเห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเฉินเสียนเช่นกัน ดังนั้นนางจึงอดทนและไม่พูดอะไรอีก จากนั้นจึงรีบไปเตรียมนํ้าร้อนไว้ให้เฉินเสียนหลังจากนั้นไม่นานเฉินเสียนก็ลงไปแช่ตัวอยู่ในนํ้าและถอนหายใจอย่างผ่อนคลายเธอถูแขนถูขาของตนเองในขณะที่อวี้เยี่ยนหมอบอยู่ข้างๆ ถังอาบนํ้าเพื่อเช็ดตัวให้ แววตาของนางขุ่นเคืองเล็กน้อย919
เฉินเสียนเงยหน้าขึ้น เธอถอนหายใจก่อนจะเอ่ยว่า “เมื่อวานซูเจ๋อพาข้าไปบนภูเขา ไม่ได้ไปเดินชมใบไม้ร่วงหรือต้นเมเปิ้ลที่ไหนหรอก แต่พาข้าไปฝึกการต่อสู้ทั้งวันเลยต่างหาก อู๊ย… เมื่อวานยังไม่เป็นไร แต่วันนี้ระบมไปทั้งตัวเลย”อวี้เยี่ยนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาได้ นางเอ่ยอย่างรักใคร่และกระตือรือร้น“บ่าวนวดให้องค์หญิงเองนะเพคะ องค์หญิงเจ็บปวดขนาดนี้ ใต้เท้าซูคงจะเข้มงวดและรุนแรงกับองค์หญิงมากแน่ๆ”เฉินเสียนถามว่า “เจ้าเพิ่งเคยเจอซูเจ๋อแค่เมื่อวานไม่ใช่หรือ ทำไมถึงได้อคติกับเขาขนาดนี้”อวี้เยี่ยนเบ้ปากและตอบว่า “แค่มองแวบเดียวบ่าวก็ดูออกแล้วเพคะว่าเขาไม่ใช่คนดีเหมือนคุณชายเหลียน”“แต่ความดีของเหลียนชิงโจวก็เป็นเพราะเขาด้วยเหมือนกัน”เดิมทีอวี้เยี่ยนอยากจะพูดจาโน้มน้าวเธออีกสักคำสองคำ แต่สุดท้
