ายก็กลืนคำพูดลงคอซูเจ๋อจะไม่ทำร้ายองค์หญิง แต่ถ้าวันใดวันหนึ่งองค์หญิงรู้ตำแหน่งของซูเจ๋อขึ้นมาล่ะ มันจะเป็นอย่างไรเฉินเสียนถามว่า “เมื่อวานข้าไม่อยู่ เจ้าน่องน้อยเป็นเด็กดีไหม”ทันทีที่พูดถึงเจ้าตัวน้อย อวี้เยี่ยนก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที นางกล่าวว่า “เมื่อคืนเจ้าน่องน้อยร้องไห้แล้วเพคะ บ่าวเพิ่งเห็นเขาร้องไห้เป็นครั้งแรก!”เฉินเสียนขมวดคิ้ว “หิวหรือ”“เขาตื่นมากลางดึกและพบว่าองค์หญิงไม่อยู่ จึงร้องไห้หนักมากเลยเพคะบ่าวกับเอ้อร์เหนียงช่วยกันกล่อมอย่างไรก็ไม่สำเร็จ จนเมื่อเอ้อร์เหนียงร้องเพลง920
พื้นบ้านให้ฟังจึงค่อยๆ กล่อมจนหลับไปได้ เมื่อคืนตื่นขึ้นมาหลายรอบ เพิ่งจะสงบลงไปเมื่อตอนรุ่งสางนี้เองเพคะ”อวี้เยี่ยนกล่าวอีกว่า “ถึงเจ้าน่องน้อยจะตัวเล็กแค่นี้ แต่เขาก็เข้าใจและรู้ความแล้วนะเพคะ”เฉินเสียนลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอเดินไปที่เตียงและอุ้มเจ้าน่องน้อยขึ้นมากอดไว้ในอ้อมอก จากนั้นจึงนอนลงไปพร้อมกับเขา ดวงตาของเจ้าน่องน้อยปิดสนิท ทว่ากลับถีบแข้งถีบขาอย่างไม่สบายตัวเฉินเสียนกอดลูกชายไว้และนอนหลับอย่างสงบตลอดช่วงเช้าในตอนบ่ายเมื่อกำลังวังชากลับมาเหมือนเดิม เฉินเสียนก็หยอกล้อกับเจ้าน่องน้อยไปพลางพูดกับอวี้เยี่ยนไปด้วย “ไปเชิญเหลียนชิงโจวมาที่จวนหน่อยสิ”เมื่อเฉินเสียนมีแม่นมซุยคอยดูแลอยู่ข้างกาย อวี้เยี่ยนจึงค่อยหมดห่วงดังนั้นเธอจึงรีบออกไปเชิญเขาตามคำสั่งเหลียนชิงโจวมาคราวนี้เขาหอบข้าวข
