ผู้เป็นอาจารย์รู้ตัวค่อนข้างช้า แต่ในที่สุดเขาก็เข้าใจและกลับไปพักผ่อนที่ห้องพร้อมกับหญิงชรา ทั้งยังบอกเฉินเสียนว่าถ้าอยากเรียนก็ขอคำแนะนำจากซูเจ๋อได้ถึงอย่างไรซูเจ๋อก็เป็นลูกศิษย์ฝีมือดีของเขาห้องโถงดูว่างเปล่าลงไปถนัดตา และความเงียบก็เข้าปกคลุมอยู่พักใหญ่เฉินเสียนถือท่อนไม้ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งถือมีดแกะสลักไว้เธอแกะไปแกะมาพลางชวนคุย “ทำไมท่านถึงชอบทำงานฝีมือเช่นนี้หรือ”“มันช่วยขัดเกลานิสัยและทดสอบความอดทนของคนได้” ซูเจ๋อกล่าว “ยิ่งชอบมากเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องสร้างขึ้นอย่างประณีตมากเท่านั้น”ซูเจ๋อถามว่า “ท่านสบายตัวขึ้นบ้างหรือไม่”เฉินเสียนพยักหน้าเธอรู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะ อาการปวดบวมหายไปแล้วทั้งยังรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากซูเจ๋อเอื้อมมือมาจากทางด้านหลังและจับไม้ในมือของเธอไว้ จากนั้นจึงจับมือที่จับมีดแกะสลักของเธออย่างนุ่มนวลเสียงของเขาดังขึ้นที่ข้างหู “อย่าใช้แรงกดมากเกินไป ไม่อย่างนั้นนิ้วจะด้านได้ง่ายๆ”เขาไม่รอช้าและรีบปรับท่าทางให้เฉินเสียน จากนั้นจึงถามว่า “อยากแกะสลักอะไร ข้าจะสอนท่านเอง”911
เฉินเสียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบไปโดยไม่คิดอะไรว่า “งั้นแกะสลักรูปท่านก่อนก็แล้วกัน แล้วท่านค่อยดูว่าเหมือนหรือไม่เหมือน”ซูเจ๋อจับมือของเธอให้เริ่มขยับมีดแกะสลักพลางยิ้มน้อยๆ “ถ้าเช่นนั้นท่านห้ามทำเล่นๆ ต้องตั้งใจทำอย่างประณีต”เศษไม้ขนาดเล็กจากฝ่ามือค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้นเฉิน
