ูเจ๋อพอดี แสงไฟในห้องนั้นค่อนข้างสลัว ทว่านัยน์ตาสีดำสนิทของเขากลับพราวระยับดั่งดวงดาวเธอรู้สึกแปลกๆ อยู่เสมอราวกับว่านายช่างผู้นั้นกับซูเจ๋อกำลังพูดถึงเธอลับหลังกล่าวได้ว่าซูเจ๋อมีความเกี่ยวพันกับพวกเขาค่อนข้างมาก909
และสิ่งนี้คือสิ่งที่เฉินเสียนเพิ่งรู้หลังจากที่ร่วมนั่งกินอาหารเย็นกับพวกเขาเมื่อหลายปีก่อนซูเจ๋อถูกคนตามล่า เขาหมดสติอยู่ในป่าและโชคดีที่สองสามีภรรยาเข้ามาช่วยเหลือไว้เขาจึงรอดชีวิตมาได้ ระหว่างที่พักฟื้นอยู่ที่นี่เขาจึงได้เรียนรู้งานแกะสลักจากผู้เป็นอาจารย์ ซึ่งแม้ว่าเวลาจะผ่านมานานหลายปีแต่ฝีมือของเขาก็ไม่เคยตกเลยหลังจากหมดเวลาอาหารมื้อเย็น ตะเกียงนํ้ามันก็ถูกจุดขึ้นในห้องโถง เฉินเสียนมองนายช่างไม้แกะสลักลวดลายอย่างสนใจใคร่รู้ จากนั้นจึงเริ่มศึกษาวิธีอย่างจริงจังมีดแกะสลักในมือของนายช่างเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต ผ่านไปไม่นานก็แกะสลักเป็นรูปสัตว์ตัวเล็กๆ ได้หนึ่งตัวซึ่งดูเหมือนจริงมากๆเฉินเสียนถือมีดแกะสลักไว้เหมือนกัน เธอพยายามทำเลียนแบบแต่กลับแกะออกมาแล้วดูเลอะเทอะหญิงชราขยิบตาให้นายช่างไม้อยู่หลายครั้ง
910
