เธอไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่สะอาดเฉินเสียนเปลี่ยนไปสวมชุดของชาวบ้านและมวยผมก่อนจะเดินออกมาจากด้านหลัง หญิงชราจ้องมองเธอตรงๆ และพยักหน้าอย่างชื่นชม “เป็นเด็กที่งามอะไรเช่นนี้!”หลังจากนั้นเฉินเสียนก็มองไปรอบๆ เรือนด้วยความอยากรู้อยากเห็น908
ซูเจ๋อกับนายช่างไม้กำลังคุยกันอยู่ที่ห้องโถงนายช่างไม้มองไปที่เฉินเสียนซึ่งอยู่ในเรือน เคราสีดอกเลาของเขาสะบัดเล็กน้อย “หลายปีก่อนเจ้ายอมเรียนรู้งานฝีมือจากข้า เจ้าบอกว่าอยากจะแกะสลักเป็นของขวัญให้ใครบางคน หมายถึงแม่หนูผู้นั้นใช่ไหม”ซูเจ๋อนั่งคุกเข่าคุยกับเขาอย่างนอบน้อมในฐานะที่อายุน้อยกว่า เขามองผลงานแกะสลักที่อยู่ในมือนายช่างไม้พลางพูดว่า “ทำให้อาจารย์หัวเราะเยาะเสียแล้ว”“ข้าจำได้ว่าตอนที่เจ้าเพิ่งเริ่มฝึก สิ่งแรกที่เจ้าแกะสลักคือหุ่นรูปคน เจ้าได้มอบให้แล้วหรือยัง”ซูเจ๋อยิ้มน้อยๆ แววตาของเขาดูเต็มไปด้วยความนัยขณะที่กล่าวว่า “ตอนนั้นข้ายังไม่ชำนาญ แกะสลักออกมาได้ไม่ดี ภายหลังนางจึงคืนมันให้ข้า”“ตอนนี้ฝีมือของเจ้าดีขึ้นมาก ลองทำใหม่แล้วนำไปให้นางเสียสิ นางจะได้ดีใจ” นายช่างไม้พูดพลางหัวเราะหึหึซูเจ๋อหันไปมองในเรือน สายตาหยุดอยู่ที่ร่างนั้นแล้วพยักหน้า “ขอรับ”หากนำความงามของโลกนี้เข้าไปไว้ในเนื้อไม้ได้ เขาจะแกะสลักสิ่งที่ดีที่สุดมอบให้เธอ ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใด แต่เพียงเพื่อแลกกับรอยยิ้มของเธอเฉินเสียนหันไปมองทางห้องโถงและสบตาเข้ากับซ
