้างคืนข้างนอกกับข้ากันแน่”เฉินเสียนสำลักและพูดว่า “ข้ากับฉินหรูเหลียงต่างคนต่างอยู่ เขามีสิทธิอะไรจะมาซักไซ้ข้า”ซูเจ๋อยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นท่านก็ไม่ไว้ใจที่จะค้างคืนกับข้าข้างนอก”เฉินเสียนรู้สึกขัดใจขึ้นมาฉับพลัน “เหตุใดท่านจึงต้องชวนเปลี่ยนเรื่องด้วย”ซูเจ๋อเอ่ยเนิบๆ ว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกว่ามีนายช่างไม้คนหนึ่งอาศัยอยู่นอกเมืองและบอกว่าวันหลังจะพาท่านมา ถ้าข้าจำไม่ผิด ดูเหมือนท่านจะตอบรับแล้วด้วย”907
เฉินเสียนชะงัก “ท่านจะบอกว่านายช่างไม้ที่สอนท่านแกะสลัก อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้งั้นหรือ”เมื่อเข้าไปในหมู่บ้าน เสียงเห่าของสุนัขก็ดังขึ้นเกรียวกราวมาจากท้ายหมู่บ้าน เป็ดไก่วิ่งเข้าเล้าพร้อมกับเสียงเจ้าของบ้านยืนตะโกนลากเสียงยาวอยู่ใต้ชายคาซูเจ๋อเคาะประตูรั้วบ้านหลังหนึ่งแล้วป้าแก่ๆ ซึ่งมีผมสีดอกเลาคนหนึ่งก็เปิดประตูออกมาดูเหมือนซูเจ๋อจะคุ้นเคยกับนางเป็นอย่างดี เมื่อเห็นว่าเป็นซูเจ๋อนางก็รีบชวนเขากับเฉินเสียนเข้าไปข้างในทันทีที่เข้ามาในเรือนเฉินเสียนก็สะดุดตากับงานแกะสลักอันหลากหลายที่แกะสลักไว้อย่างประณีตงดงาม เป็นงานที่นายช่างไม้สูงอายุท่านนั้นวางมือไม่ลงและต้องหยิบขึ้นมาฝึกมือทุกวันหญิงชราบอกว่างานแกะสลักคือชีวิตจิตใจของนายช่างไม้ เขามีลูกศิษย์ลูกหามาก แต่ไม่มีใครมุ่งมั่นและมีฝีมือมากเท่ากับซูเจ๋อ ดังนั้นเขาจึงเป็นที่รักของนายช่างไม้มากหลังจากที่หญิงชรารับรู้ถึงปัญหาของเฉินเสียน นางก็พา
