ยนต้องถอยหลังไปอย่างต่อเนื่องเฉินเสียนพยายามโต้กลับ แต่กลับถูกซูเจ๋อแก้การโจมตีได้อย่างง่ายดายเฉินเสียนตระหนักได้ว่าช่องว่างระหว่างเธอกับซูเจ๋อนั้นมีมากกว่านั้น และมันต่างกันมากจริงๆ!ต่อให้เธอพยายามอย่างสุดกำลังก็ยังเอาชนะซูเจ๋อไม่ได้อยู่ดี เป็นไปได้เช่นกันว่าอาจจะถูกซูเจ๋อทุบตีจนไม่เหลือเค้าเดิม เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าซูเจ๋อยังมีความเมตตาและไม่โจมตีเธอแรงนักเมื่อคิดมาถึงตรงนี้เฉินเสียนก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเฉินเสียนไม่ทันระวังด้านหลังเลยแม้แต่น้อย เธอเอาแต่ถอยร่นไป กว่าจะรู้ตัวก็ถอยไปจนถึงเนินลาดเอียงเสียแล้วซูเจ๋อกำลังจะออกปากเตือน แต่ไหนเลยจะคิดว่าเธอจะก้าวถอยหลังไปก่อนเฉินเสียนตกใจทันทีที่ก้าวเท้าลงไปในความว่างเปล่า เธอพบว่าตัวเองกำลังหงายหลังลงไปอย่างเสียการควบคุมในตอนนั้นซูเจ๋อเอื้อมมือออกไปคว้าเธอไว้ทันทีที่คว้ามือซูเจ๋อไว้ได้ เธอก็ดึงซูเจ๋อจนตกลงไปด้วยกันสิ่งที่เรียกว่าความตายเหมือนจะต้องการหาผู้ร่วมทาง898
ซูเจ๋อตกตะลึง ทันใดนั้นเขาก็ทิ้งตัวลงไปและคว้าเฉินเสียนเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แล้วตัวเขาเองก็กลิ้งลงไปตามเนินลาดเอียงพร้อมกับเธอเนินแห่งนี้ลาดยาวและพวกเขาก็หอบเอาใบไม้แห้งติดตัวไปตลอดทางเฉินเสียนเวียนหัวราวกับกำลังนั่งรถไฟเหาะซูเจ๋อใช้มือป้องศีรษะของเธอไว้และกดเข้ามาไว้แนบอก ทั่วทั้งภูเขาเงียบสงัดและเต็มไปด้วยความสดชื่น แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจเทียบได้กับกลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษ
