ณาในอ้อมกอดของเขาในที่สุดการหมุนเคว้งอย่างปั่นป่วนก็หยุดลงเนื้อตัวของทั้งคู่เต็มไปด้วยเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นและอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้กันทั้งคู่พวกเขากลิ้งลงมาจนถึงด้านล่างสุดของเนินลาดซูเจ๋ออยู่ด้านล่าง เฉินเสียนอยู่ด้านบนซูเจ๋อถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แต่เฉินเสียนที่ทับอยู่บนร่างของเขากลับไม่ขยับเขยื้อนอยู่เป็นเวลานาน เขายกมือขึ้นหยิบเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนผมของเธอออก ไม่รู้ว่าผ้าผูกผมที่มัดผมไว้หลุดหายไปไหนแล้ว เส้นผมสีดำสลวยจึงแผ่สยายราวกับสายนํ้าเขานอนราบอยู่กับพื้นและมองผ่านต้นไม้ใบหญ้าขึ้นไปบนท้องฟ้าสีครามสดใส ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าท้องฟ้าช่างกว้างใหญ่และสวยงามเหลือเกินใบไม้ทุกใบในป่าที่ร่วงลงมา ทุกอณูของความเงียบ รวมถึงคนที่อยู่บนตัวเขาทุกอย่างล้วนทำให้เขารู้สึกสะเทือนอารมณ์899
ซูเจ๋อพูดขึ้นมาว่า “โชคดีที่ข้าไม่ใช่ศัตรูของท่าน หากเป็นศัตรู ข้าคงไม่ยอมกลิ้งลงมาพร้อมกับท่าน”เฉินเสียนส่งเสียงอู้อี้อยู่ในอ้อมกอดของเขาซูเจ๋อเลิกคิ้วและถามว่า “ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”“เจ็บ…”ซูเจ๋อขมวดคิ้ว “เจ็บตรงไหน”เฉินเสียนยันไหล่ของเขาและลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก เธอถอนหายใจและบอกว่า “ให้ตายเหอะ ท่านกระแทกหน้าอกของข้า ข้าเจ็บหน้าอก…”เดิมทีช่วงหลังมานี้แค่มีอาการคัดหน้าอกเธอก็หงุดหงิดมากอยู่แล้ว คราวนี้มันทรมานราวกับถูกกระแทกจนแตกออกเป็นเสียงๆ อย่างไรอย่างนั้น!เฉินเสียนไม่ได้สนใจว่าตัวเองกำลังคร่อมอยู่บนร่าง
