าได้ในขณะที่ซูเจ๋อกำลังจะเก็บมือกลับไป เฉินเสียนรีบคว้าข้อมือของเขาไว้ ซูเจ๋อนั่งยองๆเธอก้มลงกินเนื้อกวางที่อยู่ในมือของซูเจ๋อจนหมดเฉินเสียนกินจนอิ่ม กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วปุ่มรับรสเธอยังคงก้มลงแล้วพูดว่า “ข้าเชื่อท่าน ว่าท่านต้องการปกป้องข้า”ซูเจ๋อจ้องมองแล้วจ้องมองอีก“ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นคนดีหรือว่าคนไม่ดี แต่ข้าเชื่อท่าน สำหรับข้า ท่านนั้นเป็นคนดี”ซูเจ๋อหรี่ตาลง แล้วกรอกตาหมุนไปมาเฉินเสียนลืมตาขึ้น จ้องมองไปที่เขา “ถ้าท่านคิดร้ายกับข้า เวลานั้นข้าค่อยกลับมาตัดสินว่าท่านเป็นคนเลว นั่นก็ยังไม่สาย”“ถ้าเวลานั้นมันสายไปแล้วล่ะ？”“นั่นเพราะข้าไม่รู้จักคบคน สมแล้วล่ะ”เมื่อเวลาตัดสินใจเชื่อใครสักคนแล้ว ก็ต้องเชื่อโดยไม่เก็บเอามาคิดอีกซูเจ๋อคนนี้ถึงแม้จะไม่ค่อยเอาไหนแต่เขาไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลย892
ถ้าคนแบบนี้สุดท้ายแล้วเป็นคนเลว นั้นก็เป็นคนเลวที่หายากมากเฉินเสียนออกปากว่าเชื่อเขา แต่ในใจก็ยังรู้สึกแปลกอย่างแท้จริงซูเจ๋อพูดแล้วหัวเราะ “ ถ้าหากวันหนึ่งท่านพบว่า ในความทรงจำของท่าน ข้าไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านเห็นตรงหน้า ท่านเสียใจจะทำอย่างไร？”เฉินเสียนพูดต่อว่า “แม้ว่าท่านจะไม่บอกข้าว่าจะทำอะไรแน่นนอน เรื่องต่อจากนี้ค่อยว่ากัน จริงๆแล้วข้าอยากจะรู้มาก ว่าความทรงจำในอดีตนั่น ท่านเป็นอะไรกับข้ากันแน่”ทั้งสองแบ่งกันกินเนื้อกวาง เฉินเสียนดื่มนํ้าสะอาดจากลำธารนั้น แล้วเอนตัวลงนอนใต้ต้นไม้พร้อมก
