ับถอนหายใจยาวออกมานํ้าในลำธารเป็นประกายระยิบระยับจากการหักเหของแสงแดดที่ส่องมาจากดวงอาทิตย์ รัศมีส่องสว่างอบอุ่นอยู่ใต้ต้นไม้ซูเจ๋อพยุงศีรษะเธอมาวางลงที่ขาของเขา เด็ดใบไม้ใหญ่มาคลุมใบหน้าและดวงตาของเธอ แล้วกระซิบที่ข้างหูว่า“พักสักหน่อย ยังต้องเดินทางอีกไกล”เนื่องจากมีหมอนหนุนยังสบายดีกว่าไม่มี เฉินเสียนยอมจำนนอย่างสุภาพจริงๆแล้วเธอเหนื่อยมาก ตอนที่อยู่ในสวนสระวสันตฤดูเธอจะนอนกลางวันเป็นประจำ กินอิ่มนอนหลับสีเขียวของใบไม้ตัดกับใบหน้าสีขาวของเธอ ดูสุภาพนุ่มนวลใบไม้นั้นปิดคางของเธอไม่หมด ซูเจ๋อจ้องมองไปที่ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มของเธอแล้วเขาจะหลับได้อย่างไร ไม่ใช่เสียเวลาไปสูญเปล่าหรอกนะ893
หลังจากที่เฉินเสียนหลับไปแล้ว ซูเจ๋อค่อยๆดึงมือเธอขึ้นมา มองไปที่รอยแดงหลังมือของเธอ แล้วเอายาที่ติดตัวมา ค่อยๆทาลงไปที่มือของเธอแค่แปบเดียว รอยแดงนั้นก็หายไปซูเจ๋อยกแขนเสื้อของเธอขึ้นมา แล้วมองเห็นร่องรอยที่อยู่บนแขน เลยทายาไปที่แขนของเธอด้วยการกระทำทั้งหมดนี้เฉินเสียนนั้นไม่รู้สึกตัว นอนหลับอย่างสงบนิ่งซูเจ๋อมีความสุขเพลิดเพลินวนอยู่กับริมฝีปากของเธอ นิ้วลูบไล้ไปที่เส้นผมของเฉินเสียน แล้วยกปลายผมขึ้นมารอเวลาเฉินเสียนตื่น พระอาทิตย์นั้นตกดินไปแล้วคลื่นแสงที่ส่องสว่างนั้นถูกย้อมให้เป็นสีเหลืองทองอบอุ่นเธอขยี้จมูกแล้ว ร้องอุทานพร้อมลุกขึ้นมานั่ง มองไปที่ซูเจ๋อแล้วพูดว่า“ทำไมท่านถึงไม่ปลุกข้า？”ซูเจ๋อ “
