ม่รู้สึกเจ็บอะไร ส่วนการเคลื่อนไหวของหุ่นไม้นั้นกลับดูอ่อนแอลงเธอพอจะเข้าใจว่าทำไมเธอถึงเข้าใจการปะทะส่วนมากคือก่อนหน้า เธอเคยได้รับความเดือดร้อนจากทางด้านหน้าของหุ่นไม้ สูญเสียทั้งเวลาและเหงื่อไปมากแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วเฉินเสียนรับรู้ได้ถึงความแปลกใหม่ เธอไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ เธอต้องต่อสู้กับอีกฝ่ายให้ไม่สามารถทำอะไรเธอได้อีกแม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นเพียงแค่ท่อนไม้ถ้าหากวันนี้เธอต่อสู้กับมันไม่ได้ เธอต้องขอโทษที่ทำให้ตัวเองลำบากมามากเฉินเสียนใช้พละกำลังที่มีหักกิ่งของหุ่นไม้ให้ร่วงลง เท้าก็ถีบลงไปที่มัน ซํ้าๆจนมันแตกหักเป็นสองท่อนขี้เลื้อยลอยฟุ้งกระจาย ซูเจ๋อไม่ได้เคลื่อนไหวเสียงขลุ่ยของเขา ไม่มีคลื่นเสียงเลยแม้แต่น้อย888
เฉินเสียนหันหลังกลับแล้วเดินมาทางเขา การหายใจที่ถูกปรับอย่างดีมาโดยตลอด เมื่อผ่อนคลายก็ทำให้การหายใจนั้นสับสนขึ้นทันที เธอยืนหายใจหอบอย่างรุนแรงตรงหน้าของซูเจ๋อทันใดนั้นก็โน้มตัวไปข้างหน้า ดึงเสื้อของซูเจ๋อแล้วดึงเขาขึ้นมาซูเจ๋อมองตาเธอ หลังจากนั้นทั้งยิ้มและหัวเราะแล้วพูดว่า “อาเสียน ท่านช่างทรงพลังจริงๆ”เฉินเสียนดึงเขาไว้แล้วพูดว่า “ตอนนี้ข้าสามารถต่อสู้กับท่านได้แล้วหรือยัง？”ซูเจ๋อพูด “ได้เลย เพียงแค่เพื่อความยุติธรรม งั้นต้องหาของกินรองท้องก่อนให้ท่านได้ฟื้นฟูพละกำลังเสียก่อน ”ซูเจ๋อรู้จักกับภูเขาแห่งนี้เป็นอย่างดี เขาพาเฉินเสียนเดินผ่านป่าเมเปิ้ลไปด้านหลัง
