ล้วข้าจะบอกท่าน”เฉินเสียนกระตุกมุมตาแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ว่าข้าเข้าไปแล้ว ท่านก็จะพูดว่าจริงๆแล้วข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้นหรอกนะ？”ซูเจ๋อหัวเราะ “ครั้งนี้ข้ารู้จริงๆ”แม้ว่าปากจะพูดอย่างไม่พอใจ เฉินเสียนก็เดินเข้าไปช่องทางเส้นนั้น883
ไหนๆก็มาแล้ว ถ้าไม่เข้าไปก็ถือว่าเสียเปล่ามาก？ซูเจ๋อนำท่อนไม้นั้นวางทำเป็นรั้วกั้นไว้เหมือนเดิมเขาโบกมือให้กับคนขับรถม้า คนขับรถม้าหมุนรถแล้วขับจากไปเฉินเสียนเหยียบลงไปบนใบไม้อย่างนุ่มนวล ทำให้เกิดเสียงกระทบกับใบไม้ราวกับได้เต้นรำกับใบไม้เหล่านั้นอย่างสนุกสนานเธอพูดขึ้นว่า “ ข้าว่าแล้วทำไมท่านถึงไม่กลัวคนจะมาเจอว่าท่านกับข้าอยู่ด้วยกัน เพราะที่แท้ที่นี่ไม่มีคนมาเที่ยวชมสารทฤดูสักคนเดียวเลย”ซูเจ๋อพูด “แต่ก่อนที่นี่คนเยอะมาก ทุกๆปีช่วงเวลานี้คนจะมาชมใบเมเปิ้ลบนภูเขานี้แน่นเต็มไปหมด”“ แล้วทำไมครั้งนี้ถึงไม่มีใครเลย？”เฉินเสียนกำลังเดินขึ้นไปบนภูเขา ซูเจ๋อที่อยู่ด้านหลังพูดออกมาเบาๆว่า“เพราะได้ยินมาว่าบนภูเขานี้มีหมาป่าอยู่”เฉินเสียนหันหลังมาจ้องที่เขาทันทีแล้วพูดว่า “ท่านพูดว่าอะไรนะ？”ซูเจ๋อหัวเราะ “ข้าบอกว่าบนภูเขานี้มีหมาป่า”เสียงคำรามของเฉินเสียนดังไปทั่วภูเขา “ซูเจ๋อท่านนี่มันสารเลว ทำไมท่านถึงไม่รีบบอกข้า！”“ถ้าข้าบอกเร็วท่านก็คงไม่มากับข้าแน่นอน”“ถ้าท่านเบื่อชีวิตแล้วทำไมต้องลากข้ามาด้วย ไม่ได้ ข้าต้องกลับไป！”“รถม้านั้นขับไปไกลแล้วนะ”“ข้าเดินกลับเองได้！”“อย่าง
