หน้าต่างออก เพื่อหวังจะกระโดดหนีซูเจ๋อจึงพูดขึ้น “ทำแบบนี้มันอันตรายนะ หน้าต่างมันเล็กนิดเดียว ถ้าเกิดตัวติดขึ้นมาแล้วจะทำอย่างไร”“……”สายตาซูเจ๋อมองตํ่าลงไปที่หน้าอกของเฉินเสียนแล้วพูดว่า “ถึงแม้ว่าจะใหญ่กว่าหน่อย ถ้าติดมันก็อาจจจะเจ็บได้”เฉินเสียน “อ๊าย ทุเรศ”บอกว่าจะพามาเที่ยวชมสารทฤดู แต่ว่าระหว่างทางเฉินเสียนนั้นกลับไม่เห็นใครใช้เส้นทางนี้เลยเฉินเสียนกำลังสงสัยว่าจริงๆแล้วซูเจ๋อไม่ได้พาเธอไปเที่ยวชมสารทฤดูหรอก882
จากนั้นรถม้าก็ไปหยุดอยู่ที่หน้าภูเขา เฉินเสียนลงจากรถแล้วมองดู พบกับสายลมของสารทฤดู ใบเมเปิ้ลเปลี่ยนเป็นสีแดงตามแนวสันเขา บรรยากาศทิวทัศน์นั้นสวยงามมากสายลมพัดพาเอาใบเมเปิ้ลปลิวร่วงลงมาที่ตีนเขาทันใดนั้นเฉินเสียนก็รู้สึกว่า ร่างกายอยู่ท่ามกลางภูเขา เวลาก็ผ่านไปอย่างสายลมเธอพูดขึ้น “มองดูแล้วสถานที่แห่งนี้สวยงามมหัศจรรย์มาก ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาเรื่องท่าน”เส้นทางที่ใช้ขึ้นบนภูเขาถูกขยายซ่อมแซมกว้างขึ้น ทำให้เรียบที่สุดเพื่อให้สะดวกแก่คนที่มารับชมวิวภูเขาแต่ทำไม เส้นทางนั้นถูกเอาท่อนไม้มาปิดกั้นไว้ เส้นทางข้างในที่คดเคี้ยว ไม่มีร่องรอยใครเหยียบใบไม้ที่ร่วงหล่นนั้นเลยเฉินเสียนพูดด้วยความสงสัย “มิน่าล่ะทำไมถึงไม่มีใครออกจากเมืองมาเที่ยวที่นี่ เพราะว่าเส้นทางนั้นถูกปิด นั้นเป็นเพราะอะไร？”ซูเจ๋อนำไม้ท่อนไม้ที่ปิดกั้นเอาออก หันกลับมาดึงมือเฉินเสียน แล้วพูดว่า “รีบเข้ามา เข้ามาแ
