งไปปรากฎตัวอยู่ที่หน้าบ้านของเขาได้”“เมื่อครู่ข้าไม่ได้พูดไปแล้วหรอ ว่าวันนี้ข้าบังเอิญไปแถวนั้นพอดี”เฉินเสียนไม่ได้ระวังขยับตัวเข้าใกล้แล้วถามเสียงตํ่า “ข้าเห็นในห้องนั้นมีคราบเลือด ท่านฆ่าเขาหรือเปล่า？”ซูเจ๋อวางมาดอย่างจริงจัง “สวรรค์เป็นพยาน ข้าไม่เคยฆ่าใคร”เฉินเสียนเม้มปาก พูดอย่างจริงจัง “ซูเจ๋อ แต่ข้าเคยเห็นมากับตา ว่าท่านฆ่าคนได้โดยแทบไม่ต้องกะพริบตา”ซูเจ๋อขยับเข้าไปพิงข้างใน มีเสียงถอยหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย แล้วพูดว่า “เห้อ รู้สึกเหมือนถูกคนจับไว้ให้อยู่ในกำมือ แบบนี้ไม่ดีเลย”“แล้วตกลงคนคนนั้นถูกท่านฆ่าใช่หรือไม่？”“ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้นจริงๆ เขาอาจจะโดนศัตรูตามฆ่าก็ได้ ข้าจะไปเป็นคนเลวแบบนั้นได้อย่างไรกัน ”881
เฉินเสียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง รถม้าก็เกิดการสั่นสะเทือนโคลงเคลงเฉินเสียนที่นั่งไม่ค่อยดี ไม่ทันได้ระวังตัว เลยล้มไปทางซูเจ๋อซูเจ๋อพยุงเธอไว้อย่างทันถ่วงที หัวเราะเบาๆข้างหูของเธอ “ท่านดูท่านสิอยากให้ข้าพูด ข้าพูดแล้วท่านไม่เชื่อ แล้วยังจะถามเยอะทำไมกัน？”เฉินเสียนโกรธมาก ผลักซูเจ๋อออกไปแล้วพูดว่า “หยุดรถ！ ข้าจะลง！ข้ามากับคนอย่างท่านได้อย่างไร เรามันคนละชั้นกันจะไปเที่ยวชมสารทฤดูกันได้อย่างไร ！”เพียงแต่รถม้านั้นขับเคลื่อนออกมาจากประตูเมืองแล้ว และตอนนี้กำลังเดินทางไปยังชานเมืองอย่างช้าๆคนขับรถม้าไม่ฟังคำของเฉินเสียน ยังขับรถม้ามุ่งตรงต่อไปอย่างพิถีพิถันเฉินเสียนฉีก
