ชื่อสายตาตัวเองน่าจะเป็นเพราะว่าองค์หญิงจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงดูผ่อนคลายมากซูเจ๋อที่อยู่ด้านหลัง ยืนหลังตรงปัดชายเสื้อไปมาแล้วพูดเบาๆว่า “ท่านไม่อยากรู้หรือว่าหมอที่อยู่ที่นี่ไปไหนแล้ว”เฉินเสียนหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองที่เขาเขากระตุกมุมปาก แล้วพูดว่า “ท่านไปเที่ยวชมสารทฤดูกับข้าก่อน แล้วข้าจะบอกกับท่านเอง”876
เฉินเสียนถอนหายใจยาว มีใครที่ชวนคนอื่นไม่สำเร็จแล้วยังจะบีบบังคับให้คนอื่นไปด้วยอีกไหม？เฉินเสียนกับอวี้เหยี่ยนเดินหน้าต่อไป ซูเจ๋อเดินตามหลังมาอย่างแช่มช้าตรอกเส้นนี้มีเพียงแค่เส้นทางเดียว ทุกคนต่างก็ต้องใช้เส้นทางนี้ร่วมกันอย่างเลี่ยงไม่ได้เพียงแต่ยังไม่ทันถึงปากทาง ก็มีรถม้าคันหนึ่งมาจอดขวางอยู่ตรงกลาง ปิดทางออกไว้แน่นอวี้เยี่ยนที่กำลังจะเรียกให้คนขับรถม้านำรถม้าไปจอดไว้ข้างทาง ซูเจ๋อที่อยู่ด้านหลังก็พูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “อวี้เยี่ยน เจ้ากลับไปหาซุยเอ้อร์เหนียงดูแลเจ้าน่องน้อยให้ดีๆ”เฉินเสียนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกซูเจ๋อจับมือพาลากขึ้นรถม้าไป“เฮ้ย บ้าจริง ข้าพูดแล้วหรือว่าข้าจะไปกับท่าน！”อวี้เยี่ยนที่ได้แต่มองรถม้าที่เคลื่อนไปข้างหน้า พูดออกมาช้าๆอย่างระมัดระวังว่า“องค์หญิง ท่านต้องระวังตัวให้มากนะเพคะ”แม้ว่าเฉินเสียนถูกชิงตัวขึ้นรถม้าไป แต่อวี้เยี่ยนเชื่อว่า ซูเจ๋อจะไม่ทำร้ายองค์หญิงหลังจากสองคนนั้นไปแล้ว เหลือเพียงแค่อวี้เยี่ยนกลับมาคนเดียวแค่เ
