อันงดงามของเขา ขนตาล่างที่เหมือนของปลอมนั่นยาวลึกลงไปหาเขาเฉินเสียนหรี่ตามองแล้วหัวเราะ “ท่านชวนข้าไปเที่ยวชมสารทฤดูหรือ？ท่านหาคนอื่นไปด้วยไม่ได้แล้วหรือ ถึงมาชวนข้า？”“ใช่แล้ว พอดีวันนี้ข้ามีเวลา ได้ยินมาว่าป่าเมเปิ้ลแถบชานเมืองนั้นบรรยกาศสวยมาก ”ซูเจ๋อยิ้มอย่างไร้เดียงสา “คนเดียวจะไปสนุกอะไร มีเพื่อนไปน่าจะสนุกกว่า”เฉินเสียนเหล่มองที่เขา “ท่านเป็นผู้มีพรสวรรค์ แม้หาผู้หญิงร่วมเดินทางไปด้วยกันไม่ได้ ก็ขอเพียงแค่ท่านเอ่ยปากพูด ข้าเกรงว่าจะมีผู้หญิงจำนวนมากมารุมอยู่เบื้องหน้าท่าน”875
ซูเจ๋อพูดขึ้นอย่างจริงจัง “ ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าไม่ถนัดเรื่องการคบหาผู้หญิงเลยข้าจะรู้สึกประหม่าและอึดอัด มีเพียงแค่ท่านที่จะให้ข้ารู้สึกผ่อนคลายลงได้บ้าง”“พูดเหมือนว่าท่านบริสุทธิ์ใจอย่างนั้นแหละ”ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้น “ข้าดูไม่เหมือนบริสุทธิ์ใจหรือ？ ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ท่านรู้สึกไม่ดีกับข้า ข้าจะเปลี่ยน”เฉินเสียนเหลือบตามองบนแล้วพูดว่า “ท่านพอเถอะ วันนี้ข้าไม่มีเวลาไปกับท่าน ท่านไปหาคนอื่นไปเป็นเพื่อนเถอะไม่ก็ไปหาเหลียนชิงโจวสิ”“เหลียนชิงโจวยุ่งกับการหาเงิน วันนี้องค์หญิงไม่มีเวลา ยุ่งมากหรือ？”“ใช่แล้ว ข้ายุ่งมาก ข้าต้องกลับไปเล่นกับลูกที่บ้าน！”พูดจบเฉินเสียนก็จับมืออวี้เยี่ยนที่ยืนงงงวยอยู่หันหลังแล้วเดินไปอวี้เยี่ยนตกใจกลัวราวกับจิตใจไม่อยู่กับตัวใต้เท้าซู…..เปลี่ยนไปเป็นคนดีอย่างมาก อวี้เยี่ยนไม่อยากจะเ
