าได้ยินว่าช่วงนี้แม่ทัพมักจะมาพักค้างคืนอยู่ที่สวนเซียงเสวี่ยอยู่บ่อยๆ เหมยอู่กลัวอะไร หรือว่าเจ้าไม่รู้？”สีหน้าของเซียงซั่นเปลี่ยนไป “องค์หญิงหมายความว่า…..”“หลีกได้ก็หลีก ยิ่งนานเข้า ถ้าเจ้าอยากจะมีลูกนั้นก็จะเป็นเรื่องยากแล้ว”คำพูดที่พูดออกมา เซียงซั่นรู้สึกโกรธแค้นมาก นางก่นด่าขึ้น “นางหญิงชั่วร้ายใจอำมหิต！นางตั้งครรถ์เองไม่ได้ แล้วยังอยากให้ข้าตั้งครรถ์ไม่ได้อีกหรือ นี่ไม่อยากให้แม่ทัพได้มีลูกหลานสืบสกุลกันเลยหรือไง！”เฉินเสียนพูดอย่างเนิบๆว่า “แม่ทัพสายตาฉลาดหลักแหลม มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว นั่นก็ช่วยอะไรไม่ได้”เซียงซั่นพูด “ขอบพระทัยองค์หญิงที่ชี้แนะข้า ข้าไม่รบกวนองค์หญิงแล้วเพคะ” เมื่อพูดจบก็ค่อยๆพาสาวใช้กลับไปหลังจากส่งเซียงซั่นกลับไปแล้ว เฉินเสียนกลับเข้าเรือนแล้วบอกให้อวี้เยี่ยนนำเสื้อที่ไปทำใหม่เอามาให้นางเปลี่ยนชุดขณะที่อวี้เยี่ยนกำลังจัดแจงเรื่องเครื่องแต่งกายอยู่ สายตาก็เหลือบมองผมยาวที่ถูกรวบตึงสูงของผู้กล้าหาญผู้นี้แล้วพูดว่า “องค์หญิงแน่ใจหรือเพคะว่าจะใส่ชุดนี้ออกไปข้างนอก？”869
เวลานั้นเฉินเสียนก็หยิบที่เขียนคิ้วมาเขียนให้คิ้วดูหนาขึ้น แล้วพูดว่า “ถ้าไม่อย่างนั้นจะทำอย่างไรเล่า？อวี้เยี่ยน เรื่องที่พวกเราออกไปทำนั้นมันเป็นเรื่องไม่ดี ดังนั้นต้องปลอมตัวกันหน่อย”เฉินเสียนฉีกมุมเสื้อออก แล้วส่องกระจก เธอดูคล้ายกับองค์ชายในวรรณกรรมอย่างมาก อดใจไม่ได้ที่จะส่องดูแล้
