วส่องดูอีกหลังจากนั้นอวี้เยี่ยนก็ไปเปลี่ยนชุดปลอมตัวเป็นผู้ชาย เกล้าผมขึ้นเป็นมวยกลม ใบหน้าดูสะอาดนุ่มนวล นัยน์ตาสดใสแวววาวเป็นประกายเฉินเสียนเหลือบมองแล้วเหลือบมองอีก แล้วพูดว่า “ มองยังไงก็ทำให้คนอยากจะก่ออาชญากรรม เอ้ย ชั่งเถอะ งั้นก็ตามนี้แล้วกัน”เมื่อรู้ว่าเฉินเสียนจะออกไปข้างนอก เดิมทีไม่ได้อยากพาอวี้เยี่ยนไปด้วยแต่อวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยไม่วางใจที่จะให้องค์หญิงไปคนเดียวแม่นมซุยอยู่ที่สวนสระวสันตฤดูเพื่ออยู่ดูแลเจ้าน่องน้อย แล้วพูดกำชับว่า“องค์หญิงต้องระมัดระวังตัวนะเพคะ”“รู้แล้วหน่าเอ้อร์เหนียง” เฉินเสียนจูบลงไปที่ใบหน้าของเจ้าน่องน้อย แล้วพูดว่า “เจ้าน่องน้อย แม่ต้องออกไปชำระความแค้น เจ้าอยู่บ้านต้องเป็นเด็กดีเข้าใจหรือไม่ หิวนมก็ไปหาเอ้อร์เหนียงนะ ดูแลตัวเองด้วย”เจ้าน่องน้อยค่อยๆลืมตาช้าๆชำเลืองมองมาที่เธอ แล้วก็หลับตาลงหลังออกจากจวนแม่ทัพ เฉินเสียนพาอวี้เยี่ยนเดินไปตามท้องถนน บนท้องถนนนั้นมีผู้คนมากมาย ผู้คนเหล่านั้นมองมายังทั้งคู่ด้วยสายตาที่แปลกๆอวี้เยี่ยนกระซิบขึ้นว่า “องค์ องค์หญิง ทำไมพวกเขา…… ถึงได้แต่จ้องมาที่พวกเราล่ะเพคะ？”870
เฉินเสียนหลับตาแล้วลืมตาขึ้น แตะไปที่หน้าอกของอวี้เยี่ยนอย่างไม่ตั้งใจอวี้เยี่ยนไม่ทันได้ตั้งตัว และอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบเอามือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหน้าอก แสดงสีหน้าออกมาด้วยทั้งความอับอายและโกรธเฉินเสียนยิ้มแล้วพูดออกมาว่า “เจ้าคิดว่าอย่า
