งไรล่ะ？ เพราะพวกเขาน่าจะไม่เคยเห็นชายหนุ่มที่มีลักษณะขี้อายแบบเจ้า ท่าทางการเดินบิดไปบิดมา เอามือทั้งสองกอดอกไว้แล้วยังแสดงสีหน้าอย่างเขินอาย แบบนี้ยิ่งทำให้ผู้คนสนใจ ไม่รู้หรือ？”อวี้เยี่ยนพูดอย่างหมดกำลังใจ “อ่อ”ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยแต่งตัวเป็นชายออกมาข้างนอกเลยเฉินเสียนชี้แนะด้วยความจริงใจ “เงยหน้าขึ้นแล้วเดินต่อไปอย่างสง่าผ่าเผยตอนนี้เจ้าเป็นผู้ชายเจ้าจะกลัวอะไร ยังต้องไปกังวลอะไรกับศักดิ์ศรีความสง่างามอยู่อีก แค่เดินไปบนถนนอย่างปกติก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว”เมื่ออวี้เยี่ยนได้คำชี้แนะจากเฉินเสียนก็ค่อยๆผ่อนคลายลง แล้วพบว่าไม่มีสายตาที่จ้องเธอแบบนั้นอีก เวลานั้นจิตใจเธอก็รู้สึกพองโตขึ้นมา อยากเดินไปทางไหนก็เดินได้ เธอละทิ้งข้อจำกัดมากมายของความเป็นหญิงที่ผูกมัดไว้นั้นออกไปอวี้เยี่ยนรู้สึกได้ถึงความเป็นอิสระที่ไม่เคยเจอมาก่อนคล้ายกับว่าเธอได้วิ่งหนีออกไปอย่างไม่หยุดนิ่งทั้งสองคนเดินทางใช้เวลาตั้งแต่เมื่อวานตอนกลางคืนเพื่อไปยังร้านยาสมุนไพรที่เซียงหลิงบอก
871
