่หยุดและหายใจหอบนํ้าตาไหลพราก ดูเหมือนคนที่อับจนหนทางสุดขีดเฉินเสียนยืนอยู่ตรงหน้าเซียงหลิงและกดสายตามองนางนางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยเสียงแหบแห้ง “หมอผู้นั้น… นายหญิงเป็นคนให้บ่าวไปตามมาเพคะ… เขามีร้านสมุนไพร รับรักษาเฉพาะคนพเนจร อาศัยอยู่ที่…ตรอกไป่จยา”เซียงหลิงบอกชื่อและที่ตั้งของร้านสมุนไพร นอกจากนี้ยังบอกที่อยู่อาศัยของหมอผู้นั้นอย่างละเอียดเฉินเสียนรวบชายกระโปรงและค่อยๆ ย่อตัวลงนั่ง เธอใช้นิ้วเชยคางของเซียงหลิง บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นมาและกล่าวว่า “เจ้าทำถูกแล้ว เข้าใจสถานการณ์ง่ายๆ แบบนี้จะได้เป็นผลดีต่อทุกคน การใช้รกมนุษย์มาเป็นส่วนผสมทำยาถอนพิษ ฟังดูแล้วออกจะเกินจริงไปหน่อย ใครกันที่เป็นคนต้นคิดเรื่องนี้หมอ หลิ่วเหมยอู่ หรือว่าเจ้า”เซียงหลิงร้องไห้สะอึกสะอื้นและส่ายหัวอย่างหวาดกลัว นางกล่าวว่า “ไม่ใช่บ่าวเพคะ… ปะ… เป็น… เป็นยาที่นายหญิงบอกให้หมอใช้กับนาง ละ… และมันก็ไม่ใช่ยาถอนพิษ…”“ถ้าเช่นนั้นหลิ่วเหมยอู่ถอนพิษได้อย่างไร”862
เซียงหลิงคุกเข่าลงกับพื้นและร้องไห้ครํ่าครวญ “องค์หญิง หากบ่าวสารภาพออกไป ไม่ว่านายหญิงหรือท่านแม่ทัพรู้เรื่องนี้เข้า บ่าวก็คงต้องตายอยู่ดี…เฉินเสียนเอ่ยอย่างทองไม่รู้ร้อนว่า “ข้าก็ไม่ได้คิดจะพาเจ้าไปเผชิญหน้า ข้าเพียงแต่อยากรู้ว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้กันแน่ ถ้าไม่พูด เจ้าก็ตายสถานเดียว แต่ถ้าพูด ข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้าก็ได้”“นายหญิง… นาย
