สีหน้าของอวี้เยี่ยนตื่นตระหนก “องค์หญิงกับเขาทำอะไรกันเพคะ?”เฉินเสียนอารมณ์ดีเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของนาง หลังจากที่เธอนอนหัวเราะอยู่บนเตียงก็กล่าวว่า “เจ้ากลัวว่าเขาจะรังแกข้าใช่หรือไม่?”อวี้เยี่ยนพยักหน้าอย่างจริงจังเฉินเสียนพูดอย่างสบายๆ “ไม่ต้องกังวล ถ้าจะรังแกก็คือองค์หญิงรังแกเขา”อวี้เยี่ยนกำลังจะร้องไห้ “ตกลงว่าทำอะไรลงไปเพคะ?”เฉินเสียนเหลือบมองไปทางด้านข้างของนาง “อวี้เยี่ยน จู่ๆ ทำไมข้าถึงคิดว่าเจ้าคล้ายกับแม่ของข้า”“บ่าว บ่าวไม่บังอาจเพคะ”เธอแตะศีรษะของอวี้เยี่ยน หลับตาและยิ้มมุมปากกล่าวว่า “กลับไปนอนเถอะหลังจากเทศกาลโคมไฟ ข้าก็แค่ไปที่หอชมดาวเพื่อดูดวงจันทร์”“บ่าวไม่กลับไป บ่าวจะเฝ้าองค์หญิงทั้งคืนเพคะ”หลังจากนั้นไม่นาน ไม่รู้ว่าเฉินเสียนหลับอยู่หรือไม่ แต่อวี้เยี่ยนรู้สึกไม่สบายใจ กระซิบ “องค์หญิงคิดว่า… เขาเป็นคนดีหรือไม่?”นํ้าเสียงของเฉินเสียนติดง่วงเล็กน้อย กล่าวออกมา “สำหรับคนอื่นข้าไม่รู้สำหรับข้า นับว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง”842
“คืนนี้องค์หญิงแค่ไปงานโคมไฟกับเขาหนึ่งครั้งเองนะเพคะ จะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นคนดี”ในหัวที่วุ่นวายของเฉินเสียนราวกับความฝัน มันค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในคืนนั้นเขายืนอยู่บนยอดเขาด้วยดาบในมือเข้ามาถํ้าของโจรป่าเพื่อช่วยเธอให้พ้นจากอันตรายอย่างไรก็ตาม ในจิตใต้สำนึกของเฉินเสียนเธอรู้สึกว่าเขาไม่ควรมีเลือดเปื้อนมือเขาควรจะเป็นเหมือนตอนที่เขาอยู่ในโรงเรียนไท่
