ในวันนั้น มองผ่านหน้าต่างเสื้อคลุมของเขาเรียบร้อย แผ่นหลังของเขาเรียว เขายืนขึ้นและเต็มไปด้วยเสียงเขาท่องกลอนเสียงของเฉินเสียนนุ่มนวลมาก “ไม่ เขาช่วยชีวิตข้า และเคยช่วยข้า ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ข้าคงกลับมาไม่ได้แล้วตอนที่ข้าโดนโจรป่าจับขึ้นไปบนภูเขา”อวี้เยี่ยนตกตะลึงเธอคิดเสมอว่าใต้เท้าซูจะไม่สนใจองค์หญิง แต่กลับกลายเป็นว่าเขายื่นมือช่วยองค์หญิงจากนั้นเฉินเสียนก็เริ่มออกกำลังกายและพักฟื้นหลังคลอดอย่างเป็นทางการซูเจ๋อขอให้เธอรอสองสามวัน และเธอไม่สามารถทำอะไรได้ในช่วงสองสามวันนี้ มิฉะนั้นเธอจะวิตกกังวลมากขึ้น และเธอจึงจะใช้โอกาสนี้เพื่อออกกำลังกายตอนนี้อวี้เยี่ยนกำลังออกกำลังกายยืดกล้ามเนื้อกับเธอที่เรือนอวี้เยี่ยนร้องด้วยความเจ็บปวดและกล่าวอย่างเหงื่อท่วมตัว “องค์ องค์หญิง…ทำช้าๆหน่อยเพคะ… บ่าว บ่าวจะนำนํ้าชามาให้…”843
อวี้เยี่ยนอยากจะแอบอู้ จึงหันหลังเดินสองก้าว เฉินเสียนหันหลังให้กับนางในขณะที่ผ่อนคลายและหายใจเล็กน้อยกล่าวว่า “เจ้าก็เช่นนี้ ครั้งต่อไปเจอเซียงหลิงคนที่ถูกทุบจมูกจนหน้าบวมก็อาจจะเป็นเจ้า”อวี้เยี่ยนกำหมัดของนางและเดินกลับมาเชิดๆ กล่าวว่า “ไม่ บ่าวจะต้องทุบตีพวกมันจนหมดก่อนเพคะ”“นั่นมันไม่ง่ายเลย แต่ตราบใดที่เจ้ามีพละกำลัง เหมือนกับตอนที่กินข้าวแล้วกลัวว่าจะกินมากไปหนึ่งคำ ไม่ต้องพูดถึงสองครั้ง หรือสามสี่ครั้ง แค่เครั้งเดียวเจ้าก็ไม่ไหวแล้ว”สองวันต่อมา เธอได้ยินข่าวจากวังว
