่าเจ้าน่องน้อยที่อยู่ในวังเริ่มไม่กินหรือดื่มเดิมทีเขาไม่ได้ร้องไห้หรือสร้างปัญหา จู่ๆ เขาก็ร้องไห้ขณะกำลังดื่มนม และคนดูแลในวังก็ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้คนในวังไม่มีทางเลือก จึงมาที่จวนแม่ทัพเพื่อขอคำแนะนำในการดูแลเจ้าน่องน้อยในวันธรรมดาเฉินเสียนกล่าวว่า ในวันธรรมดาไม่มีการดูแลเป็นพิเศษ เขาเพียงแค่กินและหลับและตื่นขึ้นและกินหลังจากที่ อวี้เยี่ยนส่งคนในวังออกไปแล้ว เฉินเสียนก็ตื่นตระหนกอยู่ในเรือนครู่หนึ่งอวี้เยี่ยนคิดว่าเฉินเสียนกังวลเกินไป และกำลังพยายามพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลอบโยนเธอ ไม่ทันไรเฉินเสียนก็หัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน และกล่าวว่า“เขาไม่ได้เป็นใบ้ เขาก็ยังร้องไห้ได้”หินที่ลอยอยู่ในหัวใจของเฉินเสียนในที่สุดก็ตกลงไปที่พื้น844
อวี้เยี่ยนพูดอย่างอ่อนแรง “องค์หญิงไม่กลัวเจ้าน่องน้อยของท่านร้องไห้ในวังเหตุใดถึงดีใจเช่นนี้เพคะ”เฉินเสียนกำลังอยู่ในลานและหรี่ตากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าอยากจะร้องไห้ก็ร้องให้พอ กลั้นไว้นานๆ ก็จะต้องกลั้นไม่อยู๋ เด็กผู้ชายน่ะ จะไปมีความอ้อนแอ้นที่ไหนกัน”ถ้าเจ้าน่องน้อยไม่กินไม่ดื่มและร้องไห้ จักรพรรดิไม่มีทางทิ้งงานแล้วไม่สนใจไม่เช่นนั้น จะไม่ส่งคนในวังมาที่จวนแม่ทัพเพื่อสอบถามได้ยินว่าเจ้าน่องน้อยร้องทั้งกลางวันและกลางคืน จนดังลั่น คนในวังทนไม่ไหวเจ้าน่องน้อยถูกเลี้ยงกับองค์ชายน้อย เมื่อเห็นว่าเจ้าน่องน้อยส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อองค์ชายน้อยที่เหล
