แต่เมื่อเฉินเสียนเห็นท่าทางแข็งทื่อของเขาเป็นครั้งแรก เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดเสียงแหบพร่า “เย้าหยอกคนอื่นก็สนุกเหมือนกันนะ”เพราะเป็นเพียงการเย้ากันเล่น ใครก็อย่าถือเอาจริงเอาจัง แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาของซูเจ๋อ เฉินเสียนก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที…หลังจากนั้น เธอก็พูดติดตลกอย่างไม่ใส่ใจว่า “ท่านไม่หยิ่งยโสโอหังแล้วหรือตอนนี้ท่านยิ้มออกแล้วหรือ?”ซูเจ๋อได้สติ จึงกล่าวว่า “ข้าไม่เคยถูกคนอื่นจูบเช่นนี้ ท่านควรจะรับผิดชอบข้าใช่หรือไม่”เสียงเฉินเสียนหัวเราะแผ่กระจายไปในสายลมและกล่าวอย่าขบขันว่า “ข้าจะรับผิดชอบเอง รอข้าเก็บเงินได้มากพอก็จะรับผิดชอบท่าน หากในตอนนั้นท่านยังไม่มีครอบครัวและข้าก็อยู่คนเดียวละก็”เฉินเสียนกลับไปที่จวนแม่ทัพในตอนกลางคืนในจวนแม่ทัพเงียบเชียบ และทุกคนก็ล้วนหลับไปแล้วในเวลานี้ฉินหรูเหลียงรอจับกระต่าย ปกติแล้วเฉินเสียนจะไม่ยอมให้ซูเจ๋อส่งเธอไปที่ประตูเดิมทีคิดว่าเธอจะใช้เวลาสักครู่เพื่อเปิดประตู ไม่คิดว่าเมื่อขึ้นบันไดประตูใหญ่มาก็พบว่ามีคนเปิดประตูให้เธอใครจะเปิดประตูได้นอกจากฉินหรูเหลียง836
ตามนิสัยของเขาแล้ว ในเมื่อเขาไม่สามารถจับเฉินเสียนได้ แม้ว่าจะไล่ตามไปไกลแล้ว หลังจากที่เขากลับมาเขาจะยังมีกะจิตกะใจไปนอนหลับได้อย่างไรแน่นอนว่าต้องรอให้เฉินเสียนกลับมาก่อนเพียงแต่ฉินหรูเหลียงยืนอยู่ที่กรอบประตูและเห็นว่าสีหน้าของเฉินเสียนเย็นกว่าเวลากลางคืนอีกนั้น จู่ๆเขาก็ไม่รู้ว่า
