เฉินเสียนหยิบตะเกียบขึ้นมาเขี่ยในชามอยู่สองสามครั้ง จากนั้นประกบลงไปที่ไข่ต้ม ไข่ถูกแบ่งออกเป็นสองซีก ครึ่งหนึ่งวางไว้ในชามของซูเจ๋อ ซูเจ๋อประหลาดใจเธอกล่าวว่า “ท่านก็คงไม่รู้ว่ามีเหรียญเท่าไหร่ เช่นนี้คงทำให้ท่านกับข้าได้ไข่กันคนละลูก?”ซูเจ๋อกระซิบเบาๆ “ข้าไม่ทันคิดให้รอบคอบ คราวหน้าจะระวังแน่นอน”หน้ากากที่ทั้งสองใส่ยังมีมนุษยธรรม ปากและคางโผล่พ้นออกมาด้านนอก จึงไม่จำเป็นต้องถอดหน้ากากออกแม้ตอนที่รับประทานอาหารเพียงแค่เมื่อเฉินเสียนและซูเจ๋อเริ่มรับประทาน ทั้งสองต้องก้มศีรษะลงอย่างเลี่ยงไม่ได้การกระทำเกิดขึ้นพร้อมกันโดยบังเอิญ พวกเขาจึงต้องหยุดชะงักอีกครั้งหน้ากากของเฉินเสียนและปลายจมูกของเขาชนกัน เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเห็นเขากำลังจ้องมองที่มาตนเองเช่นกันตอนที่ลมหายใจแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน เฉินเสียนถูกดึงดูดเข้าสู่ดวงตาที่เย้ายวนลึกลํ้าของเขาอย่างใกล้ชิดเฉินเสียนรู้สึกตัวในทันใด การรับประทานบะหมี่เช่นนี้ช่างร้ายกาจเสียจริงเดิมทีพวกเขาทั้งสองไม่ได้มีความคิดว่าจะถูกมัดไว้ด้วยกันเช่นนี้ ช่างทรมาน823
“เช่นนี้ท่านทำให้ข้าทานดีๆ ไม่ได้” เฉินเสียนกล่าว “เหตุใดท่านไม่ถอยไปเสียหน่อย ไม่ต้องมาใกล้เช่นนี้”ซูเจ๋อ “ข้าก็ไม่อยากเข้าใกล้ ข้าก็ทานดีๆ ไม่ได้เช่นเดียวกับท่าน”ไม่มีทางเลือก ด้ายแดงบนตะเกียบนั้นสั้นมากหลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองจึงตัดใจว่าจะให้ใครสักคนทานก่อน ท่านทานหนึ่งคำข้าทานหนึ่งคำส
