ยอดเยี่ยมเช่นนี้ไปได้อย่างไร!ซูเจ๋อกล่าว “ท่านไม่อยากให้ข้าเริ่มเกี้ยวสาวอย่างราบรื่นงั้นหรือ? หรือบางที?จริงๆ แล้วในใจท่านไม่อยากให้ข้าไปเกี้ยวหญิงอื่นใช่หรือไม่? ”เฉินเสียนกระตุกยิ้มมุมปาก “ท่านคิดมากไปแล้ว”ซูเจ๋อไขว้มือไว้ด้านหลัง เอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น “ท่านไม่ไป ข้าคิดว่าท่านชอบข้าจนทนไม่ไหวที่ต้องให้ข้าไปเกี้ยวผู้อื่น”เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นชำเลืองมองเขา หากยังอ้อยอิ่งต่อไป เกรงว่าหญิงสาวนางนั้นคงจากไปเสียก่อนไปคอยอยู่ใต้ต้นหลิวก็มองไม่เห็น ไม่ชัดเจนเหมือนอยู่ที่นี่813
เฉินเสียนกล่าวว่า “อืม ช่างเถิด เพื่อเลี่ยงไม่ให้ท่านเข้าใจผิด ข้าไปท่านรอที่ใต้ต้นหลิวก็ไม่เห็นเป็นไร”ซูเจ๋อยิ้มให้นางอย่างไร้พิษภัยเฉินเสียนหันหลังเตรียมเดินไปที่ใต้ต้นหลิวเพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว เฉินเสียนก็รู้สึกว่าชายกระโปรงของตนเองหนักอึ้งนางเดินต่อไปไม่ได้ เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าชายกระโปรงของตนถูกซูเจ๋อเหยียบไว้ซูเจ๋อเอามือไขว้หลังยืนอยู่ใต้แสงไฟ ปากและคางที่ยื่นพ้นหน้ากากลงมายกยิ้ม ราวกับรอดูปฏิกิริยาของเฉินเสียนเฉินเสียนดึงกระโปรงตนเอง ซูเจ๋อไม่ยอมปล่อยเวลานั้นเธอก็เข้าใจได้ทันทีว่า ซูเจ๋อตั้งใจยั่วเย้านางเล่นชายผู้นี้กล้าหลอกลวงเธอไปที่ใต้ต้นหลิวเชียวหรือ เพียงเพื่อต้องการเหยียบกระโปรงเธอตอนที่นางหันหลังไป!เฉินเสียนราวกับถูกคนเหยียบหางอย่างไรอย่างนั้น เธอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ“ข้าจะนับถึงสาม ดีที่สุดท่าน…”เฉิ
