้ไผ่ถูกเปิดออก807
“เราต้องตามมังกรไฟไปหรือไม่? ” เฉินเสียนเอ่ยถาม“อืม”“แล้วมังกรไฟตัวนี้จะว่ายไปที่ใด?”“ริมแม่นํ้าหยางชุน”แม่นํ้าหยางชุนเป็นจุดเชื่อมต่อกับท่าเรือที่เข้าสู่ใจกลางเมือง ตลิ่งนี้ทั้งยาวและคดโค้ง ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง ระดับนํ้าในแม่นํ้าจึงลดลง ริมตลิ่งจึงเปิดโล่งกว้างกว่าในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนแม่นํ้าหยางชุนเป็นจุดสิ้นสุดของเทศกาลโคมไฟในสารทฤดูประจำปีนี้มังกรไฟว่ายไปยังแม่นํ้าหยางชุนแล้วจะหยุดลงปลายหลิวพลิ้วไหวทั้งสองฝั่งของริมตลิ่ง โคมไฟหลากสีสันแขวนไว้ใต้ต้นหลิว แม้จะไม่มีเสียงรบกวนจากพ่อค้าแม่ค้าริมถนน แต่ก็ยังดูครึกครื้นอยู่มากชายหนุ่มหญิงสาวส่วนใหญ่มารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ เพื่ออธิษฐานและปล่อยโคมไฟ เหนือผิวนํ้าของแม่นํ้าหยางชุนเต็มไปด้วยโคมไฟ งดงามราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายังมีผู้คนอีกมากมายปล่อยโคมไฟขึ้นไปบนท้องนภา แสงเทียนริบหรี่ลงเรื่อยๆ ขณะที่โคมลอยขึ้นไปสู่ท้องฟ้า ช่างสวยงามคนเชิดมังกรยังเหลือเชื้อเพลิงอยู่ในมือ เขาโยนเชื้อเพลิงนั้นขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือผิวนํ้า แล้วจุดไฟ ประกายไฟจำนวนไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมา ดึงดูดเสียงกู่ร้องชื่นชม808
สัมผัสที่ไร้ขอบแดน จิตใจก็ขยายกว้างเช่นกัน เฉินเสียนยืนอยู่ริมแม่นํ้า ยิ้มด้วยจิตใจที่ผ่อนคลาย “คืนนี้สวยจัง”ซูเจ๋อยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นว่า “ท่านอยากปล่อยโคมสักดวงสองดวงหรือไม่? ”เฉินเสียนไม่ได้สนใจเสียเท่าไหร่ แต่คิดว่าเป็นสิ่งที่เหล่าห
