งศ์… แท้จริงแล้วมันเป็นยังไง”อวี้เยี่ยนหน้าซีดเผือดและคุกเข่าพรวดลงกับพื้น “องค์หญิง เรื่องมันนานมาแล้ว… บ่าวคิดว่าองค์หญิงลืมมันและปล่อยมันไปเถอะเพคะ”เฉินเสียนลืมตาขึ้นและค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เธอถอนหายใจและพูดว่า “ข้าเองก็อยากผ่านไปให้ได้ แต่มีคนคว้าข้าไว้และไม่ยอมปล่อยข้าไป”เธอนวดศีรษะ บางครั้งภาพที่แสนวุ่นวายบางอย่างก็ปรากฏขึ้นมาในความคิดของเธอ เมื่อเธอต้องการจะคว้ามัน มันกลับหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอยเฉินเสียนเอ่ยเบาๆ ว่า “ขโมยบ้านเมืองของข้า ทำลายครอบครัวของข้า ทั้งยังป้องกันข้าเหมือนป้องกันโจร ตกลงแล้วใครคือโจรกันแน่”792
อวี้เยี่ยนเอ่ยทั้งนํ้าตาคลอ “องค์หญิง! อย่าตรัสอะไรเช่นนี้สิเพคะ ตอนนี้องค์หญิงไม่มีใครคอยช่วย ถ้าเรื่องนี้ได้ยินถึงหูองค์จักรพรรดิ พระองค์จะต้องไม่อภัยให้พวกเราแน่!”“ข้ารู้ ถ้าอยากมีชีวิต จะต้องรู้จักดูสถานการณ์และต้องเชื่อฟัง…” เฉินเสียนกล่าว “ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา ข้าไม่เคยมีใจคิดกบฏเลยแม้แต่น้อย และก็ไม่คิดอยากจะไล่ตามอดีตด้วย ข้าคิดอยู่เสมอว่านั่นเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว และเราจะต้องก้าวไปข้างหน้า”เธองอขาและใช้ข้อศอกพาดเข่าไว้เพื่อรองรับหน้าผาก ศีรษะของเธอตกลงมาเล็กน้อย จอนผมรุ่ยลงมาบดบังใบหน้าด้านข้างของเธอไว้แววตาของเธอโหดเหี้ยมขณะเอ่ยขึ้นมาว่า “แต่พวกเขากลับเอาตัวเจ้าน่องน้อยไป เขายังอายุไม่ครบครึ่งเดือนเลยด้วยซํ้า”เฉินเสียนจินตนาการไม่ออกเลยว่าชีวิตของทารกเปราะ
