หลิ่วเหมยอู่พูดขึ้นทั้งนํ้าตา : “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เหมยอู่จะให้คนใช้ไปเตรียมอาหารเช้ามาให้ท่านแม่ทัพใหม่”ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นว่า : “ไม่ต้องแล้ว ข้าไม่อยากกิน ประเดี๋ยวให้คนใช้เก็บกวาดด้วย เจ้ากลับสวนดอกพุดตานเถอะ”พูดจบก็ไม่ได้หันมามองนางแม้แต่นิด เขาเดินออกจากประตู แล้วไปเข้าเฝ้ายามเช้าทันทีหลิ่วเหมยอู่มองตามแผ่นหลังของเขาที่ไม่ได้เหลียวกลับมาแม้แต่นิดเดียว ในใจนางรู้สึกทั้งเคืองทั้งเสียใจนางนึกว่านางจะยังสามารถหวนกลับไปครองรักกับฉินหรูเหลียงเหมือนที่ผ่านมา ตั้งแต่ฉินหรูเหลียงพยายามหายาถอนพิษให้นางโดยไม่คำนึงถึงราคายาถอนพิษที่แพงมหาศาล นางสัมผัสได้ว่าฉินหรูเหลียงยังคงรักนางสุดหัวใจแต่มาวันนี้ ฉินหรูเหลียงเสียแขนข้างหนึ่งไป ความสัมพันธ์ของทั้งสองกลับค่อยๆ ยํ่าแย่ลงไปเรื่อยๆ เพียงเพราะแขนข้างเดียวเหตุการณ์นี้ไม่ได้เป็นไปตามแผนที่หลิ่วเหมยอู่คาดการณ์ไว้ฉินหรูเหลียงกลับจากการเข้าเฝ้ายามเช้า แต่กลับไม่ได้ไปหาหลิ่วเหมยอู่ที่สวนดอกพุดตานเป็นอันดับแรกหลิ่วเหมยอู่ไปที่เรือนหลักเองอยู่หลายครั้ง แต่กลับถูกฉินหรูเหลียงบอกให้กลับไป : “เจ้ากลับไปเถิด ข้าขออยู่เงียบๆ คนเดียวสักพัก”782
ฉินหรูเหลียงรู้ตัวดีว่าเขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์จิตใจตัวเขาเองได้ เขาไม่อยากจะเอาความรู้สึกผิดหวังและความโกรธเคืองมาลงกับคนรอบข้างทั้งหมดนี้เขาเป็นคนสมัครใจและตัดสินใจทำทุกอย่างด้วยตัวเขาเอง เขาจะมาโทษหลิ่วเหมยอู่ไม่ได
