่เคยคิดแบบนั้นมาก่อน เพราะฉะนั้นจึงให้ท่านแม่ทัพและองค์หญิงคุยกันเองตามลำพัง แต่เพราะความคิดเช่นนี้ของบ่าวคนเดียว เกือบจะทำร้ายองค์หญิงกับลูกถึงสองครั้งสองครา”ฉินหรูเหลียงไม่สามารถเถียงกลับแม้แต่คำเดียวแม่บ้านจ้าวพูดขึ้นต่อว่า : “ในเมื่อท่านแม่ทัพรักและโปรดปรานนายหญิงรองถึงเพียงนั้น บ่าวมิอาจกอดความหวังลมๆ แล้งๆ ให้ท่านแม่ทัพกับองค์หญิงกลับมาสานสัมพันธ์ที่แตกหักสะบั้นอีกครั้ง บ่าวขอแค่ท่านแม่ทัพอย่าได้ทำร้ายเด็กเพียงเพราะเรื่องผู้ใหญ่อีก เด็กไม่ได้ทำอะไรผิดเลยเจ้าค่ะ”ฉินหรูเหลียงหรี่ตาลง มองไปข้างหน้าอันไกลโพ้น แล้วจึงถามขึ้นว่า :“แม่บ้านจ้าว เจ้าคิดว่าข้ายังมีโอกาสกลับไปสานสัมพันธ์กับนางหรือไม่?”“ก่อนหน้านี้ ประตูหัวใจขององค์หญิงได้เปิดแง้มไว้ บ่าวคิดว่าเพียงแค่ท่านแม่ทัพเป็นคนเดินเข้าไปหาเอง เปิดประตูหัวใจ สร้างความสัมพันธ์กับองค์หญิงแต่มาวันนี้ ท่านแม่ทัพกลับเป็นคนลงกลอนปิดตายประตูบานนั้นด้วยมือของท่านแม่ทัพเองแล้วเจ้าค่ะ”786
ฉินหรูเหลียงไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า ลึกๆ ในใจของเขากลับคาดหวังอยากจะกลับไปคืนดีกับเฉินเสียนเพียงแต่ว่าเขาที่พึ่งได้รับโอกาสจากเฉินเสียน แต่กลับเป็นคนทำลายโอกาสนั้นด้วยนํ้ามือของเขาเองความครึกครื้นสนุกสนานของสวนสระวสันตฤดูไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเมื่อเขาเดินจากมาแล้ว เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยก็ค่อยๆ เบาลงและไกลออกไปหลังจากที่ในวังรู้เรื่องเฉินเสียนคลอดบุตร ก็ส่
