้าวสังเกตเห็นฉินหรูเหลียง แต่เพราะมีประสบการณ์จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา แม่บ้านจ้าวจึงไม่กล้าที่จะเชิญฉินหรูเหลียงเข้าเรือนโดยพลการ และไม่พูดคุยกับท่านแม่ทัพเสียงดังเหมือนเมื่อครั้งก่อน เพื่อไม่ให้องค์หญิงรู้ว่าท่านแม่ทัพมาเยี่ยมพระองค์“ท่านแม่ทัพมาหาองค์หญิงหรือเจ้าคะ มีเรื่องอะไรหรือไม่?” แม่บ้านจ้าวพูดขึ้น : “จะให้บ่าวเข้าไปเรียนองค์หญิงรึเปล่าเจ้าคะ?”ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นว่า : “ไม่มีอะไร ข้าเพียงแค่เดินผ่าน เลยแวะมาดูหน่อยก็เท่านั้น”“งั้นท่านแม่ทัพจะเข้าเรือนหรือไม่เจ้าคะ?” แม่บ้านจ้าวถามขึ้น“ไม่ต้องแล้ว”พูดจบ ฉินหรูเหลียงก็หมุนตัวเดินออกไป แม่บ้านจ้าวพูดตามหลังว่า : “บ่าวส่งท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ”ฉินหรูเหลียงเดินอยู่สองก้าวแล้วจึงหยุดเดิน จู่ๆ ในใจก็รู้สึกฉุนขึ้นมา หันกลับไปมองแม่บ้านจ้าวที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูด้วยท่าทีที่นอบน้อม785
ฉินหรูเหลียงขมวดคิ้วพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ครั้งก่อนตอนที่ข้ามา แม่บ้านจ้าวเป็นคนเชิญข้าเข้าเรือนด้วยตัวเอง แต่ทำไมวันนี้กลับมาผลักไสไล่ส่ง?”แม่บ้านจ้าวพูดขึ้นว่า : “ทุกที่ในจวนเป็นของท่านแม่ทัพทั้งหมด บ่าวมิบังอาจไล่ ท่านแม่ทัพจะไปจะมา สุดแล้วแต่ท่านแม่ทัพจะเห็นชอบ เพียงแต่ครั้งนี้ บ่าวมิกล้าเชิญเองโดยพลการก็เท่านั้น เพราะบ่าวกลัวว่าองค์หญิงและลูกจะได้รับอันตรายเจ้าค่ะ”“เจ้าคิดว่าข้าจะทำร้ายนางรึ?”แม่บ้านจ้าวจึงพูดขึ้นว่า : “ก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องขึ้นบ่าวไม
