นเสียผู้เสียคนขนาดไหน เจ้าภาระตัวน้อย เด็กดี มาให้แม่ตีเสียดีๆ!”อวี้เยี่ยนยังคงต่อต้านไม่ลดละ : “องค์หญิง เรื่องนี้จะโทษเจ้าน่องน้อยไม่ได้นะเพคะ! ที่เจ้าน่องน้อยไม่ยอมร้อง ไม่แน่อาจเป็นเพราะตอนคลอดเจอกับความลำบากเกินไป จึงตกใจขวัญหาย เจ้าน่องน้อยตัวเล็กขนาดนี้ จะไปทนองค์หญิงตีได้อย่างไรกันเพคะ!”ฉินหรูเหลียงที่กำลังยืนอยู่นอกเรือน ต้นไม้ต้นหนึ่งที่มุมกำแพงงอกกิ่งก้านยื่นออกมา อยู่เหนือศีรษะเขาพอดีใบไม้ที่เขียวชอุ่มเริ่มจะเหลือง ลมพัดเบาบาง ใบไม้บางใบก็พลัดหลุดจากต้นร่วงหล่นอยู่บนบ่าของเขาฉินหรูเหลียงฟังแล้วรู้สึกตกใจเจ้าน่องน้อย คงจะเป็นชื่อเล่นที่นางตั้งให้ลูกชายฉินหรูเหลียงจึงพึ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เคยได้ยินคนในจวนพูดกัน ตั้งแต่เจ้าน่องน้อยคลอดออกมาก็ไม่ยอมร้องสักแอะตอนนั้นเขามัวแต่คิดเรื่องช่วยชีวิตหลิ่วเหมยอู่ จึงไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลยสักนิด ตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว สาเหตุส่วนหนึ่งอาจมาจากเขา ที่ทำให้ลูกเป็นแบบนี้นั่นเป็นลูกของเฉินเสียน ไม่ใช่ลูกของเขา784
หากว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขา……ฉินหรูเหลียงไม่กล้าแม้แต่จะคิด ความคิดแบบนี้อาจจะพอเยียวยาความขุ่นเคืองและความผิดหวังในใจของเขาบ้างฉินหรูเหลียงยิ้มเฝื่อนๆ เขามาที่นี่ทำไมกันความสุขข้างในนั้นถึงแม้จะรู้สึกขัดหู แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกเกลียดเฉกเช่นเมื่อก่อน ความรู้สึกที่ขัดหูนั่น เพราะเขาไม่เคยมีมันมาก่อนเขาไม่เข้ากับที่นี่แม่บ้านจ
